Ο Παναγιώτης Αρκουδέας, ο προπονητής των Ολυμπιονικών της πάλης μιλάει στην «Κ»

AΘΛHTIΣMOΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 02-02-13 83 χρόνια δεν σταματά να παλεύει Ο Παναγιώτης Αρκουδέας, ο προπονητής των Ολυμπιονικών της πάλης μιλάει στην «Κ»Των Ν. Α. Κωνσταντοπουλου - Σπυριδουλας Σπανεα Η πάλη έχει χαρακτηριστεί, για την Ελλάδα, «άθλημα των Ολυμπιονικών», οπότε τον τίτλο «προπονητής των Ολυμπιονικών» φέρει δικαιωματικά ο Παναγιώτης Αρκουδέας. Η ζωντανή ιστορία της ελληνικής πάλης. Εχει μάθει τα μυστικά των ταπί στους Ολυμπιονίκες, Στέλιο Μυγιάκη, Πέτρο Γαλακτόπουλο, Μπάμπη Χολίδη και Δημήτρη Θανόπουλο, στον ανιψιό του (γιο του αδελφού του, Βαγγέλη), Κώστα, που αναδείχθηκε 6ος σε Ολυμπιακούς, και σε δεκάδες άλλους παλαιστές που εκπροσώπησαν επάξια τη χώρα μας. Παρά τα 83 χρόνια του (γεννήθηκε το 1930) εξακολουθεί να βρίσκεται δίπλα στο ταπί του Εθνικού Γ.Σ. και να διδάσκει στα παιδιά, εκτός από αθλητισμό, και αγωγή. Διότι, όπως λέει, «στον Εθνικό, σκοπός μας είναι να καλλιεργήσουμε τα παιδιά». Προ ημερών, η διεθνής ομοσπονδία τον βράβευσε ως έναν από τους πέντε καλύτερους προπονητές του κόσμου. Ο ίδιος δεν συγκινείται με αυτά. Το μεγαλύτερο βραβείο του είναι να βρίσκεται ανάμεσα στους παλαιστές του και να τους βλέπει να προοδεύουν. Με νοσταλγία θυμάται τα χρόνια, λίγο μετά την Κατοχή, περί το 1948, όταν πήγαινε στον «Φωκιανό» για να παλέψει στην άμμο. «Τους μικρούς δεν μας άφηναν να παλεύουμε, αλλά ο Γιώργος Ζερβίνης μ’ έγραψε στην Ενωση Ερασιτεχνών. Εγινα πρωταθλητής και αγωνίσθηκα στους Μεσογειακούς της Αιγύπτου το 1951. Τότε, για να πάμε στο εξωτερικό, έπρεπε να γίνει έρανος. Φτωχικά, αλλά ωραία χρόνια», αναπολεί. Σταμάτησε τον αθλητισμό σχετικά μικρός και προτίμησε ν’ ασχοληθεί με την προπονητική στον ΕΓΣ. «Είχαν έλθει δύο μεγάλοι δάσκαλοι, ο Τούρκος Νασού Αγκάρ και ο Ιταλός Μπιάνκι. Από αυτούς έμαθα τι σημαίνει προπονησιολογία και πάλη», λέει. Τον ρωτάμε για τα «παιδιά» του, τους Ολυμπιονίκες. Το πρόσωπό του φωτίζεται: «Ο Πέτρος, ο Στέλιος, ο Δημήτρης και ο Μπάμπης, που ερχόταν από τον Ατλαντα, αγαπούσαν την πάλη, δούλεψαν φιλότιμα, κουράστηκαν. Ηταν χαρά μου να τους βλέπω στην παλαίστρα. Συνεπέστατοι και πειθαρχημένοι, αγαπούσαν το άθλημα και διψούσαν για διάκριση. Μαζί με τον Γανωτή, είναι τα «ιερά τέρατα» της ελληνικής πάλης. Η πάλη ήταν στο... πετσί τους. Σαν χθες θυμάμαι τον Στέλιο, όταν ο πατέρας του τον έφερε και ζήτησε να τον αναλάβω». Εχει περισσότερα από 60 χρόνια δίπλα στα ταπί. Ακόμα και σήμερα, όταν κοουτσάρει, η φωνή του θυμίζει έφηβο. Ποιο είναι το μυστικό του; «Η κίνηση είναι πηγή ζωής. Οι άνθρωποι έχουμε στη φύση μας το παιχνίδι. Ακόμα και εμείς οι μεγάλοι. Το δικό μου παιχνίδι είναι η πάλη. Χαίρομαι να βλέπω τους παλαιστές μου να γίνονται καλοί αθλητές και καλοί άνθρωποι». Οι Ελληνες, χάρη στην πάλη, έχουν χειροκροτήσει Ολυμπιονίκες, πρωταθλητές κόσμου και Ευρώπης. Τα τελευταία χρόνια, μ’ ελάχιστες εξαιρέσεις (Γιάννης Αρζουμανίδης, Μαρία Πρεβολαράκη, που είναι αθλήτρια του ΕΓΣ) το άθλημα φθίνει. «Αν δεν υπάρχει οικονομική άνεση, δεν μπορείς να έχεις μόνιμη εθνική ομάδα. Ταλέντα πάντα υπάρχουν. Το θέμα είναι πώς θα τα συγκεντρώσεις, θα τους δώσεις τη δυνατότητα να γυμνασθούν σωστά και θα τα κρατήσεις. Κάθε γονιός σκέπτεται διαφορετικά το μέλλον του παιδιού του. Θυμάμαι τη μητέρα μου που μας έλεγε: σας έκανα γερούς και πάτε στην πάλη και σακατεύεστε. Ετσι λένε όλοι οι γονείς. Με την πάλη δεν μπορείς να εξασφαλίσεις τη ζωή σου». Ο κ. Αρκουδέας δεν έζησε από την πάλη. Ηταν τεχνίτης υαλοπινάκων και εργαζόταν σε ανθυγιεινό περιβάλλον. «Ηλθαν οι ξένοι προπονητές να με δουν στην δουλειά μου και βγήκαν αμέσως. Δεν άντεξαν», θυμάται.

ΠΥΓΜΑΧΙΑ:Δύο πυγμάχοι μας, οι Πολυνίκης Καλαμάρας (75 κ.) και Αλέξανδρος Τσανικίδης (64 κ.),εξασφάλισαν την πρόκρισή τους στους προημιτελικούς των κατηγοριών τους στο παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων .

Εντυπωσιάζει το «φυτώριο» της ελληνικής πυγμαχίας Σπυρ. Σπανεα Τις βάσεις για το μέλλον βάζει η ελληνική πυγμαχία στο παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων που διεξάγεται στο Ερεβάν της Αρμενίας. Δύο πυγμάχοι μας, οι Πολυνίκης Καλαμάρας (75 κ.) και Αλέξανδρος Τσανικίδης (64 κ.), εξασφάλισαν την πρόκρισή τους στους προημιτελικούς των κατηγοριών τους. Μάλιστα, η ιστοσελίδα της παγκόσμιας ομοσπονδίας (AIBA), σε αφιέρωμά της για τους αγώνες, αποκαλεί τον Τσανικίδη παιδί-θαύμα. Οι νεαροί πυγμάχοι μας σημειώνουν τη μία επιτυχία μετά την άλλη. Ο Αλέξανδρος Τσανικίδης στον πρώτο γύρο επικράτησε εύκολα του Αυστραλού Χίντσκλιφ, τον οποίο κέρδισε με 18-7. Στον δεύτερο γύρο, η κλήρωση τον έφερε αντιμέτωπο με τον Ρώσο παγκόσμιο πρωταθλητή και πρωταθλητή Ευρώπης, Σεργκέι Σομπιλίνσκι. Ο πρωταθλητής μας στα 64 κ., όμως, έδειξε ότι ήταν πανέτοιμος για τον αγώνα. Αγωνίστηκε με θεαματικό τρόπο και συνέτριψε τον κορυφαίο αθλητή του κόσμου στους νέους με 21-13.  Στη συνέχεια, ήρθε η... σειρά του Κινέζου Γουάνγκ. Ο Τσανικίδης κέρδισε με διακοπή στον πρώτο γύρο. Τόσο ο τρόπος που αγωνίζεται όσο και το ήθος του έχουν εντυπωσιάσει τους ανθρώπους της παγκόσμιας ομοσπονδίας.  Η ιστοσελίδα της AIBA τον αποκαλεί παιδί-θαύμα και οι άνθρωποι του χώρου εκτιμούν ότι ο νεαρός πυγμάχος, εάν συνεχίσει με αυτό τον τρόπο, θα αφήσει ιστορία στο άθλημα των ρινγκ. Στους «8» της διοργάνωσης έχει προκριθεί και ο Πολυνίκης Καλαμάρας. Στον πρώτο γύρο πέρασε «μπάι», στη συνέχεια επικράτησε του Ελβετού Ορφια με 20-11 στα σημεία και στους «16» ξεπέρασε την αντίσταση του Αρμένιου Αρουάν με 15-14. «Τα παιδιά πήγαν καλά προετοιμασμένα. Παρά τις δύσκολες οικονομικά εποχές, προσπαθούμε να τα βοηθήσουμε», δήλωσε στην «Κ» ο γ.γ. της ΕΟΠ Π. Τρικαλιώτης. - Ασημένιο μετάλλιο κατέκτησε ο Ηλίας Ηλιάδης στο φημισμένο τουρνουά τζούντο της Ιαπωνίας «Τζιγκόρο Κάνο». Εχασε από τον 24χρονο Κομπαγιάσι kathimerini.gr |

Muhammad Ali vs Sonny Liston 1965

Απόφαση-σταθμός στην πυγμαχία Η παγκόσμια ομοσπονδία κάνει το άθλημα αμιγώς επαγγελματικό, αφαιρώντας την κάσκα Tης Σπυριδουλας Σπανεα

Απόφαση-σταθμός στην πυγμαχία Η παγκόσμια ομοσπονδία κάνει το άθλημα αμιγώς επαγγελματικό, αφαιρώντας την κάσκα Tης Σπυριδουλας Σπανεα Στο DNA των πυγμάχων υπάρχει το «ζην επικινδύνως», αλλά για τους κοινούς θνητούς η απόφαση της παγκόσμιας ομοσπονδίας αποτέλεσε έκπληξη. Η AIBA, προκειμένου να κάνει το άθλημα περισσότερο θεαματικό, αφαιρεί την κάσκα και «παντρεύει» την επαγγελματική πυγμαχία με την ερασιτεχνική. Το νέο υλικό των γαντιών θα προστατεύει τους αθλητές από σοβαρούς τραυματισμούς και οι πυγμάχοι δείχνουν ενθουσιασμένοι, καθώς θα μπορούν να προσφέρουν θέαμα, να έχουν οικονομικές απολαβές και να ικανοποιούν, με ασφάλεια, το... DNA τους. Η απόφαση για την «υιοθέτηση της επαγγελματικής πυγμαχίας» (Aiba Pro. Boxing) εγκρίθηκε στη συνέλευση της AIBA, στην Μπανγκόκ και, τώρα, όλες οι εθνικές ομοσπονδίες είναι υποχρεωμένες να αλλάξουν το καταστατικό τους, να δημιουργήσουν τμήματα APB και να αφαιρέσουν από παντού τον όρο ερασιτεχνική. Aυτό που μέχρι τώρα ήταν γνωστό ως ερασιτεχνική πυγμαχία θα ονομάζεται «ΑΙΒΑ Ολυμπιακή Πυγμαχία» (AOB) και από τις διοργανώσεις της θα προκύπτουν οι συμμετοχές για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τόσο οι αναμετρήσεις APB όσο και οι ΑΟΒ θα διεξάγονται χωρίς κάσκες, οι οποίες θα διατηρηθούν μόνο στους αγώνες των νέων και των γυναικών. Ενας πυγμάχος θα μπορεί να αγωνιστεί και στις APB και στις AOB. Μόνο που από τις πρώτες (επαγγελματικές) θα έχει οικονομικό κέρδος τόσο αυτός όσο και η ομοσπονδία του. Μαζί με τις αλλαγές στα καταστατικά των ομοσπονδιών, οι οποίες πρέπει να πραγματοποιηθούν μέσα στο 2013, θα υπάρξουν και αλλαγές στο μέτρημα των πόντων. Στο ΑΟΒ θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν οι τρεις γύροι των τριών λεπτών, αλλά στο APB θα διεξάγονται περισσότεροι (γίνονται συζητήσεις για την οριστικοποίηση των κανονισμών). Στο APB ιδιαίτερα σημαντικός θα είναι ο ρόλος των διαιτητών διότι θα χρειαστεί να προστατεύουν τον, χωρίς κάσκα, αθλητή. «Πιστεύω ότι αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει. Αυτή που ξέρουμε ως επαγγελματική πυγμαχία δεν έχει διοργανωθεί με επαγγελματικό τρόπο. Λυπάμαι που δεν έγινε κάτι αντίστοιχο όταν ήμουν στα ρινγκ», τονίζει ο παλιός αθλητής, προπονητής και νυν γενικός γραμματέας της ομοσπονδίας, Περικλής Τρικαλιώτης. Ενας πυγμάχος δεν θα έχει, πλέον, δικαίωμα να πάρει μέρος σε διοργανώσεις άλλων αθλημάτων (όπως π.χ. κικ μπόξινγκ), ενώ εάν συμμετάσχει σε αγώνες επαγγελματικής πυγμαχίας που δεν διοργανώνονται από την AIBA, χάνει το δικαίωμα της συμμετοχής σε Ολυμπιακούς και APB. Με αυτόν τον κανονισμό η παγκόσμια ομοσπονδία επιθυμεί να προστατεύει τους αθλητές της από τραυματισμούς, ενώ, ταυτόχρονα, ελέγχει τους πυγμάχους. Το APB θα ξεκινήσει προς το τέλος του 2013 και κάθε εθνική ομοσπονδία είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίσει το Boxing Μarketing Arm SA (εταιρεία μάρκετινγκ που έχει ιδρυθεί από την AIBA) ως τη μόνη και αποκλειστική εταιρεία που προωθεί το APB πρόγραμμα σε ηπειρωτικό και διεθνές επίπεδο. Η BMA θα είναι υπεύθυνη για τα συμβόλαια όλων των πυγμάχων και για την πώληση όλων των εμπορικών δικαιωμάτων ώστε να δημιουργηθούν έσοδα για να βοηθηθούν πυγμαχικά προγράμματα ανάπτυξης αλλά, όπως αναφέρει ο σχεδιασμός, και οι πυγμαχικές ακαδημίες της παγκόσμιας ομοσπονδίας. Ετσι, η ΑIBA βλέποντας το ενδιαφέρον του κόσμου για το άθλημα βάζει τα δικά της όρια ώστε να εξασφαλίσει ότι όλα τα κέρδη από αγώνες θα πάνε στο δικό της το ταμείο και, κάποια από αυτά, στις εθνικές ομοσπονδίες και όχι σε ιδιώτες, οι οποίοι τόσα χρόνια έχουν βγάλει εκατομμύρια από τον ιδρώτα των «δυνατών των ρινγκ». Eνα δυνατό «μπρα-ντε-φερ» Η απόφαση της ΑIBA... πετάει το μπαλάκι στις εθνικές ομοσπονδίες να εφαρμόσουν τα νέα προγράμματα. Θα αλλάξουν καταστατικά και ένα τμήμα τους θα ασχολείται αποκλειστικά με το APB. Οι πυγμάχοι θα ελέγχονται για απαγορευμένες ουσίες, θα δίνουν αγώνες κατάταξης και θα αμείβονται ανάλογα με το επίπεδό τους, ενώ η ομοσπονδία τους θα παίρνει ποσοστά. «Είμαστε, όπως όλες οι ομοσπονδίες, στο στάδιο της ενημέρωσης. Θα εναρμονιστούμε με τις εντολές της AIBA. Θα αποτελέσει κίνητρο για τα νέα παιδιά να ασχοληθούν με το άθλημα. Δεν ξέρω εάν, σε αυτή τη φάση, θα μας βοηθήσει η AIBA. Εάν το πρόγραμμα λειτουργήσει, στο μέλλον τα έσοδα θα είναι τέτοια που ίσως να μη χρειαζόμαστε επιχορήγηση. Θα υπάρχει προβολή για τους αθλητές και σε αυτό θα βοηθήσει η αφαίρεση της κάσκας. Oλος ο κόσμος θα βλέπει το πρόσωπό τους. Αλλάζουν τα πάντα» τόνισε ο γ.γ. της ΕΟΠ, Περικλής Τρικαλιώτης. Η AIBA επιθυμώντας να βάλει κάτω από την ομπρέλα της την αυτόνομη επαγγελματική πυγμαχία και να έχει κάποια σχέση με τα νέα δεδομένα, έθεσε ειδικούς όρους ακόμα και για την εκλογή των παραγόντων. Ετσι, δεν θα μπορεί κάποιος να εκλεγεί σε μία εθνική ομοσπονδία εάν έχει υπηρετήσει από οποιαδήποτε θέση την επαγγελματική πυγμαχία και δεν παραιτήθηκε, τουλάχιστον, ένα χρόνο πριν από την εκλογή του. «Η Ελληνική Ομοσπονδία και κάθε μέλος της θα πρέπει να συμμορφώνεται με το καταστατικό, τους κανονισμούς και τον πειθαρχικό κώδικα της AIBA. Οπου υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ των κανονισμών της ΕΟΠ και της AIBA θα υπερισχύουν της AIBA», αναφέρουν οι «εντολές» που έλαβε, όπως όλες οι εθνικές ομοσπονδίες, η ΕΟΠ. Ο κόσμος της πυγμαχίας -και ιδιαίτερα οι νεαροί πυγμάχοι- έχουν ενθουσιαστεί από τις αλλαγές. Βλέπουν, πλέον, το αγαπημένο τους άθλημα ως επάγγελμα, αφού θα μπορούν να αμείβονται αγωνιζόμενοι με ασφάλεια. «Θα αναπτυχθεί το μποξ. Θα υπάρξει μεγάλη διαφήμιση του αθλήματος και θα έρθει κόσμος. Οι αθλητές θα πληρώνονται και θα ξέρουν ότι μπορούν να γίνουν επαγγελματίες δίχως να κινδυνεύουν. Οι κανονισμοί θα είναι πιο αυστηροί», δήλωσε στην «Κ» ο ομοσπονδιακός προπονητής Γιώργος Τσαγκράκος. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο «Ηρακλής Τσέπης»...

  
Ο Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου

 Ο Τούρκος ολυμπιονίκης λύγισε μόνο από το βάρος της επιτυχίας του

Της Σπυριδουλας Σπανεα Το ύψος του δεν ξεπερνούσε το 1,50 μ., αλλά στο βάθρο των απονομών ήταν πάντα ψηλότερα απ’ όλους. Ο Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου, κάτοχος τριών χρυσών ολυμπιακών μεταλλίων στην άρση βαρών, μπορεί να χωρούσε να περάσει από το παράθυρο μιας τουαλέτας, αλλά ποτέ ξανά δεν χώρεσε τόση δύναμη σε έναν... κοντορεβιθούλη. Ο «Ηρακλής Τσέπης» γεννήθηκε ως Ναΐμ Σουλεϊμάνοφ στις 23/1/1967 σε ένα ορεινό χωριό της Βουλγαρίας, το Πτιχάρ, από μουσουλμάνους γονείς. Ο μπαμπάς του (1,52 ύψος) ήταν εργάτης στα ορυχεία και η μητέρα του (1,40) δούλευε σε χαμάμ. Ο «μετρ της άρσης βαρών» Ιβάν Αμπατζίεφ (γνωστός και ως ο «πατέρας των απαγορευμένων ουσιών) βρέθηκε δίπλα στον μικρό και στα 15 του ο Ναΐμ κατέρριψε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ ανδρών. Η βουλγαρική κυβέρνηση του δίνει ως ανταμοιβή ένα διαμέρισμα και μισθό. Ο Δεκέμβριος του 1984 φέρνει ταραχές στη Βουλγαρία και πολλή ένταση εις βάρος των Μωαμεθανών. Στο μεταξύ, το μποϊκοτάζ των Βουλγάρων δεν είχε επιτρέψει στον Ναΐμ να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς του Λος Αντζελες. Αυτό, σε συνδυασμό με τα προβλήματα που βίωναν οι ομόθρησκοί του, του έδειξαν ότι το μέλλον του είναι μακριά από τη χώρα όπου γεννήθηκε. Ο... κόμπος έφτασε στο χτένι όταν του άλλαξαν τ’ όνομα σε Ναούμ Σαλαμάνοφ. «Κάθε μέρα στη Βουλγαρία φοβόσουν. Παρακολουθούσαν τις συνομιλίες στο τηλέφωνο και όλες τις κινήσεις. Ηταν αφόρητη η κατάσταση», θα δηλώσει αργότερα. Ενα ταξίδι για το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Μελβούρνη το 1986 του έδωσε την ευκαιρία που ζητούσε. Χάρη στο ύψος του, το έσκασε από το παράθυρο της τουαλέτας του εστιατορίου όπου έτρωγε η βουλγαρική αποστολή. Οι Τούρκοι διπλωμάτες τον έστειλαν στο Λονδίνο απ’ όπου, με το αεροπλάνο του τότε πρωθυπουργού Τουργκούτ Οζάλ πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Σουλεϊμάνογλου (πλέον) φίλησε την άσφαλτο του αεροδρομίου και οι Τούρκοι βρήκαν τον ήρωά τους. Λέγεται ότι η μεταγραφή κόστισε 1.000.000 δολάρια. Στη Σεούλ, το 1988, καταρρίπτει το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο στα 60 κιλά και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο. Στο αεροδρόμιο της Αγκυρας τον υποδέχονται 1.000.000 άνθρωποι. Η ιστορία του μικροσκοπικού αρσιβαρίστα γίνεται αιτία για να ανοίξει η Βουλγαρία τα σύνορα προς την Τουρκία. Σχεδόν 1.000.000 μουσουλμάνοι αλλάζουν πατρίδα. Η ζωή του Ναΐμ έχει αλλάξει. Επιχειρηματίες καταθέτουν στα πόδια του χρυσάφι κι ένας λαός τον προσκυνάει. Δεν αργεί να παρασυρθεί. Αρχίζει να ενδιαφέρεται για... τις νυχτερινές πίστες. Καπνίζει, πίνει και διασκεδάζει. Μεγάλη αδυναμία έχει στις τραγουδίστριες· με μία απ’ αυτές αποκτά μία κόρη εκτός γάμου, γεγονός που αποδοκιμάστηκε. Η ήττα στο Ευρωπαϊκό του 1992 ήρθε σαν επακόλουθο, αλλά γίνεται και... καμπανάκι για τον αθλητή. Στους Ολυμπιακούς θυμίζει σε όλους ποιος είναι ο κυρίαρχος των 60 κ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στην Ατλάντα, στα 64 κ., επαναλαμβάνει τον θρίαμβο στον αγώνα του αιώνα με τον Βαλέριο Λεωνίδη. Η τουρκική κυβέρνηση του έδωσε ακόμη ένα σπίτι (22 συνολικά) και 10 κιλά χρυσάφι. Στο Σίδνεϊ, το 2000, μηδενίσθηκε στο αρασέ στα 145 κιλά. H μετά τον αθλητισμό ζωή του δεν είναι ανάλογη της λαμπρής αθλητικής του καριέρας. Προσπάθησε να ασχοληθεί με την πολιτική, αλλά εκείνοι που τον αποθέωναν δεν τον ψήφισαν ούτε για δήμαρχο ούτε για βουλευτή. Το ποτό, τα τσιγάρα και τα ξενύχτια προκάλεσαν προβλήματα στην καρδιά του, ενώ πληροφορίες θέλουν να έχει σπαταλήσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του. Η «αιώνια» φιλία με τον Βαλέριο Λεωνίδη Κάθε άθλημα έχει τη δική του «μονομαχία του αιώνα». Στην άρση βαρών, αυτή από πολλούς θεωρείται του Σουλεϊμάνογλου με τον Βαλέριο Λεωνίδη, στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα. Ο Ναΐμ είχε προβάδισμα 2,5 κ. στο αρασέ (147,5 - 145), αλλά όταν ο Τούρκος πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στο ζετέ με 185, ο Λεωνίδης σήκωσε 187,5. Ο «Ηρακλής Τσέπης» σηκώνει μετά τα ίδια κιλά και ο Βαλέριος δεν κατάφερε να απαντήσει στα 190. «Ηθελα το χρυσό μετάλλιο. Είχε πεθάνει ο αδελφός μου, ενώ περίμενα να γεννηθεί και ο γιος μου. Αυτά μου έδιναν δύναμη. Προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα», θυμάται σήμερα ο ασημένιος ολυμπιονίκης και συνεχίζει: «Με τον Ναΐμ είχαμε κι άλλη μια δυνατή κόντρα στο Παγκόσμιο του 1994, στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έκανα δύο φορές παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά υπήρξαν παραβιάσεις των κανονισμών στο ζετέ, με αποτέλεσμα να αποσυντονιστώ και να χάσω την πρωτιά». Η φιλία τους συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. «Είναι μια φιλία πραγματική και όχι για επικοινωνιακούς σκοπούς. Πρόσφατα με πήρε τηλέφωνο, γιατί μου είπε ότι με είδε στον ύπνο του. Εκτιμάμε ο ένας τον άλλο. Τώρα, όταν βρισκόμαστε σε αγώνες βγαίνουμε παρέα και θυμόμαστε τα παλιά», υπογραμμίζει ο Βαλέριος Λεωνίδης. Ο Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου, ο πρώτος αρσιβαρίστας με τρία χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, αγαπάει ιδιαίτερα το ελληνικό φαγητό και τη διασκέδαση. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν ο τελευταίος που έφευγε από το Κέντρο Αρσης Βαρών της Νίκαιας, διότι περίμενε να τελειώσουν οι δημοσιογράφοι, προκειμένου να πάνε όλοι παρέα στα μπουζούκια. «Πάμε μπέλι ντανς;», ρωτούσε με «σπαστά» ελληνικά. Και όταν βρισκόταν σε κάποιο νυχτερινό μαγαζί, δεν δίσταζε να δείξει τις ικανότητές του στο τσιφτετέλι, ενώ διασκέδαζε σαν μικρό παιδί με το πέταγμα των λουλουδιών. Δεν είχε κανένα κόμπλεξ για τον σωματότυπό του και η εικόνα που έδινε σε όσους τον γνωρίσαμε ήταν ενός σταρ.

Αθλητικό φαινόμενο όλων των εποχών..

Αθλητικό φαινόμενο όλων των εποχών  Η Μίλντρεντ Ντίντρικσον πρωταθλήτρια σε πολλά σπορ ξάφνιασε με τις διακρίσεις και τα μετάλλια που κέρδισεTης Σπυριδουλας Σπανεα Οταν ένας δημοσιογράφος ρώτησε τη Μίλντρεντ Ελα Ντίντρικσον Ζαχαρίας (Μπέιμπ) εάν υπάρχει κάποιο άθλημα ή παιχνίδι που να μην έχει κάνει, αυτή απάντησε «οι κούκλες». Ασχολήθηκε με πολλά σπορ και κατέκτησε παντού διακρίσεις. Την αποκαλούσαν «αδελφή του Σούπερμαν», ενώ το «Associated Press» και το «Sports Illustrated» την έχουν χαρακτηρίσει «αθλητικό φαινόμενο όλων των εποχών». Η, μεγαλωμένη στο Τέξας, κόρη Νορβηγών μεταναστών συνέλεξε δύο χρυσά μετάλλια (80 μ. εμπόδια, ακοντισμός) και ένα ασημένιο (άλμα εις ύψος) στους Ολυμπιακούς του 1932. Διέπρεψε στο γκολφ και το τένις, ήταν εκπληκτική παίκτρια μπάσκετ και μπέιζμπολ, κολυμπούσε, έκανε καταδύσεις, έπαιζε μπιλιάρδο ενώ υπήρξε ασυναγώνιστη στο χόκεϊ, το μπόουλινγκ και το γκολφ. Είχε κερδίσει βραβείο ραπτικής και έγραφε στη γραφομηχανή 86 λέξεις το λεπτό. Θεωρείται «άτυχη» αθλητικά, διότι στην εποχή της μία γυναίκα μπορούσε να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς μόνο σε τρία αγωνίσματα. Η Ντίντρικσον στους αγώνες πρόκρισης πρώτευσε σε έξι από τα οκτώ αγωνίσματα, όπου πήρε μέρος. Οταν ήρθε η ώρα να επιλέξει, διάλεξε τα πιο ετερόκλητα. Και διακρίθηκε. Παραμένει η μοναδική γυναίκα που έχει κερδίσει μετάλλια σε δρόμους, ρίψεις και άλμα. Το 1914, ένας φονικός τυφώνας πλήττει το Πορτ Αρθουρ του Τέξας (275 νεκροί), τόπο κατοικίας των Ντίντρικσεν. Η οικογένεια της Μίλντρεντ αναγκάζεται να μετακομίσει στο Μπόμοντ. Ισως γι’ αυτό τον λόγο να έγραψε στην αυτοβιογραφία της ότι γεννήθηκε το 1914, αντί το 1911 που ήταν η πραγματική χρονιά γεννήσεώς της. Ισως να ήταν και η γυναικεία ματαιοδοξία. Ως παιδί υπήρξε αγοροκόριτσο. Αγαπημένη της ασχολία ήταν να παίζει ξύλο με τα οκτώ αδέλφια της και τα αγόρια της γειτονιάς. Η αγάπη της Μίλντρεντ για τον αθλητισμό ήταν μεγάλη. Ο πατέρα της ενθάρρυνε το ενδιαφέρον της. Ενα σκουπόξυλο και δύο τενεκεδάκια με τσιμέντο έγιναν αυτοσχέδια βάρη για να προπονείται η μικρή. Eμαθε να τρέχει γρήγορα έχοντας για αντίπαλο το... τραμ. Αγαπούσε το ποδόσφαιρο, ενώ το ταλέντο της στο μπέιζμπολ ήταν τόσο μεγάλο που απέκτησε το προσωνύμιο «Μπέιμπ» (από τον θρύλο του αθλήματος Μπέιμπ Ρουθ), το οποίο θα τη συντρόφευε σε όλη της τη ζωή. Στο σχολείο ήταν κακή μαθήτρια. Ενα ορθογραφικό λάθος της έγινε αιτία για την αλλαγή του επιθέτου της (Ντίντρικσον αντί για Ντίντρικσεν). Το ταλέντο στο μπάσκετ τη βοήθησε να τελειώσει τη βασική εκπαίδευση αλλά και να βρει δουλειά σε εταιρεία που διατηρούσε γυναικεία ομάδα. Τότε μπήκε στη ζωή της ο στίβος. «Στόχος μου είναι να γίνω η καλύτερη αθλήτρια που υπήρξε ποτέ» έλεγε, όταν τη ρωτούσαν γιατί ασχολείται με τόσα σπορ. Η ομάδα μπάσκετ της εταιρείας κατέκτησε, χάρη στη Μπέιμπ (κατείχε το ρεκόρ σε πόντους), τρία πρωταθλήματα. (1930-1932). Παράλληλα, προπονείται για να διεκδικήσει την πρόκριση για τους Αγώνες του Λος Αντζελες, ενώ προλαβαίνει να κερδίσει το πρωτάθλημα του 1931 στο ράψιμο(!). Το ταλέντο της στη ραπτική είχε φανεί από τα παιδικά της χρόνια, καθώς έραβε τσουβάλια για να βγάζει το χαρτζιλίκι της. Το χάρισμά της στη ραπτική όμως δεν φαίνεται στο προσωπικό της στυλ. Φορέματα δεν υπάρχουν στην γκαρνταρόμπα της. Προτιμάει παντελόνια και άχαρες φαρδιές μπλούζες.  Είναι μόλις 20 ετών αλλά ο αθλητισμός έχει αφήσει σε δεύτερη μοίρα τη θηλυκότητα. Στους προκριματικούς αγώνες κατέρριψε, σε ένα απόγευμα, πέντε φορές το παγκόσμιο ρεκόρ σε διάφορα αγωνίσματα. Οι εφημερίδες της εποχής έκαναν λόγο για το νέο αστέρι από το Τέξας: «Δεν βλέπουμε μία νεαρή αθλήτρια να αγωνίζεται με στόχο τη βελτίωση. Βλέπουμε μία γυναίκα πεινασμένη για παγκόσμια ρεκόρ», έγραφαν χαρακτηριστικά. Τα εισιτήρια των προκρίσεων για τους Ολυμπιακούς του Λος Αντζελες μπαίνουν στην... τσέπη της Μίλντρεντ και το ταξίδι για την αθλητική καταξίωση αρχίζει. Αντιπαθής, επειδή ήταν η... καλύτερη Η Μίλντρεντ Ντίντρικσον, εξαιτίας του... μικροβίου του πρωταθλητισμού, γίνεται αντιπαθής στους συναθλητές της. Τη θεωρούν επιθετική και πιστεύουν ότι θα έκανε τα πάντα για τη νίκη. Η αναγνωρισιμότητα είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με τη δημοτικότητά της. Μέχρι που η λάμψη από τα ολυμπιακά μετάλλια επισκίασε τις αντιπάθειες. Ολυμπιακοί Αγώνες του Λος Αντζελες (1932). Οι γυναίκες θεωρούνταν αδύναμες για να αγωνιστούν σε περισσότερα από τρία αγωνίσματα. Η Μπέιμπ κατέρριψε τέσσερα παγκόσμια ρεκόρ και απέδειξε ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική.  Χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό (43,68), χρυσό μετάλλιο και δύο παγκόσμια ρεκόρ στα 80 μ. με εμπόδια (11,7) και φτάνει η ώρα του ύψους. Βασική της αντίπαλος η συμπατριώτισσά της, Τζιν Σίλεϊ. Και οι δύο πετυχαίνουν παγκόσμιο ρεκόρ (1,65). Το πάθος, όμως, της Μπέιμπ για τη νίκη γίνεται αιτία να πλασαριστεί στη δεύτερη θέση. Οι δύο από τους τρεις κριτές θεώρησαν ότι το κεφάλι της αθλήτριας πέρασε πρώτο τον πήχυ και ακύρωσαν το άλμα που θα την έφερνε στην πρώτη θέση.  Ο Τύπος την αποθεώνει και την αποκαλούν «σιδερένια γυναίκα».  Η Μίλντρεντ έχει πετύχει αυτό που θέλει και ψάχνει για άλλα ενδιαφέροντα. Και τα βρίσκει στο γκολφ, όπου έμελλε να κάνει μεγάλη καριέρα. Εξακολουθεί να παίζει μπάσκετ, ενώ «δανείζει» το όνομά της σε ομάδα. Με την ομάδα της πραγματοποιεί αρκετές περιοδείες διότι όλοι οι Αμερικανοί θέλουν να δουν το «φαινόμενο της εποχής» να αγωνίζεται. «Αντρας» στα στάδια και τα γήπεδα, γυναίκα στο σπίτι Γυναίκα μπροστά από την εποχή της, η Μίλντρεντ Ελα Ντίντρικσον σπάει το κατεστημένο. Κυκλοφορεί σαν άνδρας μέσα στα στάδια και στα γήπεδα, ξεχνάει τη θηλυκότητα στο... σπίτι, κάτι που προκαλεί το κοινό αίσθημα. «Θα ήταν καλύτερα εάν αυτή και οι όμοιές της έμεναν στα σπίτια τους, φτιαχνόντουσαν και περίμεναν το τηλέφωνο να χτυπήσει», έγραψε χαρακτηριστικά ο αθλητικός συντάκτης Τζο Ουίλιαμς στον «New York World - Telegram». Και, όμως, η Μπέιμπ δεν ήταν φεμινίστρια. Εξάλλου, πέθανε 10 χρόνια πριν από την άνθιση του φεμινιστικού κινήματος. Οι επικρίσεις που δέχεται αναγκάζουν την αθλήτρια να κάνει... στροφή προς τη θηλυκότητα. Μαθαίνει να φοράει φορέματα, διαφημίζει τις ικανότητές της στο ράψιμο, τη διακόσμηση και την κηπουρική, ενώ αρχίζει να φροντίζει τον εαυτό της. Για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά της τραγουδάει και παίζει φυσαρμόνικα σε βαριετέ. Μάλιστα, ηχογραφεί και δίσκο. Είναι η εποχή που μπαίνει και το γκολφ στη ζωή της. Πέρασε πολλούς μήνες στα γήπεδα, εξασκήθηκε κατάλληλα και στην πρώτη εμφάνισή της έδειξε το ταλέντο της και στο «άθλημα των μπαστουνιών». Οπως όταν ήταν μικρή χτυπούσε την μπάλα του μπέιζμπολ μακρύτερα από τ’ αγόρια (κατέκτησε τρία πρωταθλήματα με τις Golden Cyclones ενώ, για δύο σεζόν, ήταν η καλύτερη φόργουορντ), έτσι και στο γκολφ αντιμετωπίζει με επιτυχία τους άνδρες. Μπορεί οι άνδρες να την κοιτάζουν με καχυποψία καθώς έχει... κυριέψει όλα τα κάστρα τους, οι γυναίκες, όμως, τη θαυμάζουν. Τη θεωρούν το «κορίτσι της διπλανής πόρτας» που δεν μένει στο παραδοσιακό, για την εποχή, ρόλο του φύλου του αλλά κάνει όσα θα ήθελαν να κάνουν και αυτές. Οι επικρίσεις για τη θηλυκότητά της προβληματίζουν την Μπέιμπ. Καταβάλλει συνεχώς προσπάθειες για να φαίνεται περισσότερο γυναίκα.  Το 1938, αφού έχει κερδίσει όλες τις διοργανώσεις γκολφ, γνωρίζει τον θηριώδη Ελληνα παλαιστή, Γιώργο Ζαχαρίας (αντίπαλος του Τζιμ Λόντος). Η σωματική του διάπλαση βοηθάει τη μυώδη Μίλντρεντ να αισθανθεί γυναίκα. Ερχεται ο έρωτας και σε 11 μήνες το επίθετο Ζαχαρίας προστίθεται δίπλα στο δικό της. Μέχρι το 1950, η Μπέιμπ είχε κερδίσει κάθε τίτλο που υπήρχε στο γκολφ. Εγινε η πρώτη γυναίκα που μέτρησε 17 νίκες σε τουρνουά, ένα ρεκόρ το οποίο δεν έχει καταρριφθεί ακόμα, και η πρώτη Αμερικανίδα που κέρδισε το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Βρετανίας. Σε ερασιτεχνικά και επαγγελματικά παιχνίδια έχει νικήσει σε, συνολικά, 82 τουρνουά. Ο Γιώργος Ζαχαρίας αφήνει την πάλη και γίνεται μάνατζερ της γυναίκας του. Το ζευγάρι δεν μπορεί να κάνει παιδιά και οι αιτήσεις τους για υιοθεσία δεν γίνονται δεκτές.  Τα χρήματα που κερδίζει η Μπέιμπ από το γκολφ την έχουν κάνει μία από τις πλουσιότερες αθλήτριες της εποχής. Το 1950, μαζί με άλλες 12 γυναίκες, ιδρύουν την Ladies Professional Golfer’s Association. Μαζί με τον σύζυγό της αγοράζουν μεγάλη έκταση στο Μπόμοντ όπου κατασκευάζουν το γήπεδο γκολφ «Babe Zaharias Park». Δίπλα σε αυτό, σήμερα, βρίσκεται και το μουσείο της Μίλντρεντ. Η ζωή, όμως, έμελλε να παίξει στην Μπέιμπ ένα διαφορετικό παιχνίδι. Λίγους μήνες μετά τη νίκη της στον εναρκτήριο αγώνα του γηπέδου της, μαθαίνει ότι έχει καρκίνο. Γίνεται επέμβαση και ενώ οι γιατροί της συστήνουν μία πιο ήσυχη ζωή, 14 εβδομάδες μετά, αγωνίζεται σε τουρνουά και θριαμβεύει. Μαθαίνει ότι ο καρκίνος έχει κάνει μετάσταση. Δίπλα της έχει ως νοσοκόμα την γκολφέρ Μπέτι Ντοντ - οι φήμες τις ήθελαν και ζευγάρι. Το παιχνίδι, όμως, της ζωής δεν μπορεί να το κερδίσει και σε ηλικία 45 ετών πεθαίνει. Το 1975 γυρίστηκε η κινηματογραφική ταινία «Babe» με πρωταγωνιστές τους Σούζαν Κλαρκ και Αλεξ Καράς. Για τη ζωή της Μίλντρεντ Ελα Ντρίντρικσον Ζαχαρίας γράφτηκαν πολλά βιβλία και σε λίγες ημέρες θα κυκλοφορήσει μία ακόμη βιογραφία που θα προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσει τον χαρακτήρα της. Το σίγουρο είναι ένα: η Μπέιμπ υπήρξε μία γυναίκα που έσπασε τα ταμπού της εποχής της, ένα κορίτσι - θαύμα.

...αθλητισμός...

Με άδεια άνευ αποδοχών η προετοιμασία αθλητών Σπυριδουλα Σπανεα Οι αρχαίοι Ελληνες γκρέμιζαν τα τείχη προς τιμήν των ολυμπιονικών τους.  Στη σύγχρονη Ελλάδα και, ιδιαίτερα τα τελευταία 20 χρόνια, δεκάδες αθλητές μπήκαν στις ένοπλες δυνάμεις και σε υπηρεσίες του Δημοσίου. Μαζί με τους πρωταθλητές βρήκαν ευκαιρία να «τακτοποιηθούν» και αθλητές χωρίς ιδιαίτερα μεγάλες επιτυχίες. Από αυτή την υπερβολή περάσαμε στο άλλο άκρο. Σύμφωνα με τον νόμο 3878/2010 οι διορισμένοι στον δημόσιο τομέα ενεργοί αθλητές πρέπει να πάρουν άδεια άνευ αποδοχών για να προετοιμαστούν και να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και, φυσικά, αναφερόμαστε σε ερασιτέχνες αθλητές, που ακόμα και τον μισθό τους τον χρησιμοποιούν για να προετοιμαστούν καλύτερα, διότι η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού έχει μειώσει τις επιχορηγήσεις. Θύματα αυτού του παράλογου, για τον αθλητισμό, νόμου είναι, μεταξύ άλλων, και οι πρωταθλητές Ευρώπης στα 470, Παναγιώτης Μάντης και Παύλος Καγιαλής. «Πριν από λίγες ημέρες, κατά τη διάρκεια των αγώνων του Μαϊάμι, μας τηλεφώνησαν και ζήτησαν να παρουσιαστούμε στις υπηρεσίες μας. Δεν γίνεται να κάνεις πρωταθλητισμό και στις 7.30 το πρωί να “χτυπάς κάρτα” σε ένα γραφείο όπου δεν προσφέρεις και κανένα έργο», τονίζουν στην «Κ» οι πρωταθλητές μας. Οι Παναγιώτης Μάντης και Παύλος Καγιαλής θεωρούνται από τους κορυφαίους Ελληνες ιστιοπλόους και, σύμφωνα με τα αποτελέσματα τους, είναι υποψήφιοι για μια διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου . Αρκεί, βέβαια, να προετοιμαστούν με σωστό τρόπο. «Δεν μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με τον πρωταθλητισμό χωρίς να έχει προετοιμαστεί κατάλληλα και, φυσικά, δεν μπορούμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα μέσα στον μήνα της άδειας. Είμαστε ερασιτέχνες αθλητές και με αυτόν το μισθό ζούμε, ενώ κάποιο ποσό το χρησιμοποιούμε και για τις προετοιμασίες μας. Προσπαθούμε με άδειες να κερδίσουμε χρόνο για να κάνουμε προπονήσεις. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Από τη μία η Πολιτεία θέλει να έχει μια καλή παρουσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου  και από την άλλη μάς στερεί την προετοιμασία. Από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού μάς παρέπεμψαν στον υπουργό Εσωτερικών, Γ. Ραγκούση. Εχουμε απογοητευτεί», υπογραμμίζουν οι ιστιοπλόοι. Την προσπάθεια των Ελλήνων αθλητών στηρίζει και ο πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, Σπύρος Καπράλος. «Είναι κάτι που το έχουμε ζητήσει επανειλημμένως. Θέλουμε να εξαιρεθούν μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες οι εν ενεργεία αθλητές που είναι μέλη της προολυμπιακής ομάδας. Δεν θα σωθεί η χώρα με 10-15 μισθούς.  Συναντηθήκαμε και με τον κ. Μπιτσαξή και του δώσαμε τη λίστα με τα ονόματα. Δεν είναι πολλοί οι αθλητές που έχουν διοριστεί σε δημόσιες υπηρεσίες», δήλωσε στην «Κ» ο κ. Καπράλος. Τις τελευταίες ημέρες, οι δύο αθλητές, έχουν αφήσει τις προετοιμασίες και βρίσκονται ή στις υπηρεσίες τους ή αναζητούν κάποια λύση. «Ακούσαμε πολλές προτάσεις. Κάποιος σύμβουλος μας είπε να πάμε στο Ιδρυμα Ωνάση και να ζητήσουμε μία υποτροφία για να ζήσουμε. Αν δεν ήταν τόσο τραγική η κατάσταση, θα βάζαμε τα γέλια. Ετσι δίνονται οι υποτροφίες;», τονίζει ο Παναγιώτης Μάντης, ενώ ο 26χρονος Παύλος Καγιαλής προσθέτει: «Ας αποφασίσουν ότι τους πρώτους στην Ευρώπη και στον κόσμο θα τους αφήνουν να κάνουν για κάποια χρόνια αθλητισμό και ύστερα θα πηγαίνουν στις υπηρεσίες τους. Αφιερώσαμε τη ζωή μας στον αθλητισμό, είναι κρίμα να μας στερούν τη χαρά να φέρουμε στην Ελλάδα ένα ολυμπιακό μετάλλιο».

Νάντια Κομανέτσι ...MYΘΟΣ και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!

Το κορίτσι... καθεστώς της γυμναστικής  Η Νάντια Κομανέτσι «έντυσε» τον μύθο της με επιτυχίες, σκάνδαλα, αλλά και επιλογές που πάντα προκαλούσαν αντιδράσειςΤης Σπυριδουλας Σπανεα «Δεν φεύγω μακριά από μια πρόκληση επειδή φοβάμαι. Αντίθετα, τρέχω προς αυτήν, επειδή ο μόνος τρόπος να δραπετεύσεις από τον φόβο είναι να τον τσαλαπατήσεις με τα πόδια σου». Aυτές οι λέξεις ανήκουν στη Νάντια Κομανέτσι. Αποτελούν στάση ζωής για την κορυφαία Ρουμάνα γυμνάστρια. Τις ακολούθησε στην τρυφερή παιδική της ηλικία, όταν εκτελούσε χωρίς φόβο δύσκολες ασκήσεις, τις έκανε πράξη τότε που, ως Ολυμπιονίκης, απείλησε τους κατασκόπους που της είχε «φορτώσει» ο Τσαουσέσκου ότι θα αυτοκτονήσει με χλωρίνη γιατί δεν αντέχει την πίεση, αλλά και όταν αυτομόλησε από τη γενέτειρά της. Για το κορίτσι που στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ άφησε με τις επιδόσεις του άφωνους τους φίλους της γυμναστικής έχουν χυθεί τόνοι μελάνης. Στην αυτοβιογραφία της έρριξε όσο φως η ίδια επιθυμούσε, σε κάποιες από τις «σκοτεινές» πλευρές της ζωής της. Πολλές ιστορίες αγκαλιάζουν το όνομά της. Μύθοι ή πραγματικότητα; Σκάνδαλα ή κακές επιλογές; Το ξέρει μόνο η ίδια. Το σίγουρο είναι ένα: κανένα ουράνιο δώρο δεν έπεσε του μικρού κοριτσιού από το Ονέστι. Τα πάντα οφείλονται σε σκληρή δουλειά και μεγάλη πνευματική ευστροφία. Το 1961, σε μια εργατούπολη της Ρουμανίας, το Ονέστι, μια έγκυος νοικοκυρά, η Στεφανία Αλεξάντρινα, παρακολουθεί μια ρωσική ταινία, τη Ναντέζντα (ελπίδα στα ρωσικά). Στις 12 Νοεμβρίου γεννάει ένα κοριτσάκι. Οι γιατροί την ενημερώνουν ότι στο κεφάλι της μικρής υπάρχει μια κύστη με υγρό και ότι, ακόμα και εάν το βρέφος ζήσει, θα πάσχει από νοητική υστέρηση. Η μητέρα θυμήθηκε τη ρωσική ταινία και ονόμασε το μωρό Νάντια. Θα μπορούσαν να την είχαν φωνάξει και «Τύχη», γιατί όχι μόνο η κύστη εξαφανίστηκε, αλλά και γιατί όταν επέστρεψαν στο σπίτι τους, εξαιτίας μιας χιονοθύελλας, κατέρρευσε η στέγη πάνω από το κρεβάτι της Νάντια· μόνο που η μικρή σώθηκε, γιατί λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα, τυχαία, την είχε απομακρύνει από εκεί ο παππούς της. «Αχ και να ’βλεπες πόσο μεγάλη είναι η μύτη σου», λένε στη Ρουμανία για να καυτηριάσουν την αλαζονεία. Η Νάντια Κομανέτσι την άκουσε πολλές φορές την έκφραση, αλλά δεν... ίδρωσε το αυτί της. Ηταν ένα υπερκινητικό αγοροκόριτσο. Στο νηπιαγωγείο παρίστανε τη γυμνάστρια και προπονούσε τα μικρότερα παιδιά. Αγαπημένο της παιχνίδι ήταν οι «ρόδες» (περιστροφική κίνηση του σώματος με ώθηση από τα χέρια που στηρίζονται στο έδαφος). Ετσι την εντόπισαν οι φημισμένοι προπονητές Μπέλα και Μάρτα Κάρολι. Ηταν μόλις έξι ετών. Ο πρώτος αγώνας ήταν μια αποτυχία (13η στο σύνθετο στο ρουμανικό πρωτάθλημα του 1969). Ο Μπέλα τής χάρισε μια κούκλα και της είπε να μην ξαναχάσει αγώνα. Τα λόγια του αποτέλεσαν την αρχή για μια συλλογή από κούκλες και επιτυχίες. Το 1970 έγινε σε ηλικία εννέα ετών η νεώτερη πρωταθλήτρια της Ρουμανίας. Ο προπονητής της, σκληρός. Απαιτεί το καλύτερο. Η Νάντια υπακούει με... μεγαλοπρέπεια στις διαταγές του. Σαν να είχε κρυμμένες δυνάμεις. «Ο λόγος, όμως, που δεν μπόρεσε ποτέ να με λυγίσει είναι επειδή δεν γνώριζε τα πραγματικά μου όρια», αποκαλύπτει ύστερα από, περίπου, τρεις δεκαετίες στο βιβλίο της «Επιστολές σε μια νεαρή αθλήτρια». Η Νάντια Κομανέτσι είναι η μόνη που γνωρίζει τα πραγματικά όριά της. Οπως και τις πραγματικές στιγμές που έζησε στη Ρουμανία από το 1977 μέχρι το 1989. «Η ζωή μου έγινε κατάμαυρη», γράφει στην αυτοβιογραφία της. Ηταν ερωμένη του υιού Τσαουσέσκου και «σκλάβα» στα περίεργα γούστα του; Ζούσε σαν βασίλισσα στη Ρουμανία, όταν οι υπόλοιποι συμπατριώτες της πεινούσαν; Εκανε απόπειρα αυτοκτονίας με χλωρίνη; Η ίδια δεν παραδέχεται τίποτα. «Ημουν δυστυχισμένη το 1978. Δεν αποπειράθηκα, όμως, να αυτοκτονήσω επειδή είδα το αγόρι μου με άλλη κοπέλα. Ζούσα σε ένα διαμέρισμα γεμάτο “κοριούς”. Με παρακολουθούσαν συνεχώς πράκτορες. Ετσι, μια ημέρα τους έδειξα τη χλωρίνη και τους είπα ότι θα αυτοκτονήσω για να γλιτώσω», λέει. Οσο για τον υιό Τσαουσέσκου; Οι πληροφορίες θέλουν τον Νίκου να τη βασάνιζε ψυχολογικά και σωματικά. Η ίδια ισχυρίζεται ότι δεν υπήρχε ειδύλλιο. «Τον γνώρισα όταν ήμουν φοιτήτρια. Μου φαινόταν καλό παιδί. Αλλοι λένε πως ήταν μέθυσος και γυναικάς. Εγώ είχα ακούσει ότι βοήθησε πολύ κόσμο», λέει. Μια παλιά της φίλη, όμως, η Κριστίνα Ιοάν, έχει δηλώσει: «Η Νάντια ήθελε να παντρευτεί κάποιον και να κάνει οικογένεια, αλλά ο “μικρός πρίγκιπας” την είχε παγιδεύσει». Tο τέλειο 10άρι και η «πτώση ενός αγγέλου» Ολυμπιακοί Αγώνες του 1976, Μόντρεαλ. Μια λιλιπούτεια γυμνάστρια, κουκλίτσα 15 ετών, τυλιγμένη σε ένα πέπλο μυστηρίου, αγέλαστη, εκτελεί τις ασκήσεις σαν καλοκουρδισμένο ρομπότ. Ξαφνιάζει τους πάντες με την ευλυγισία της και την απόλυτη εναρμόνιση του χρόνου και της χάρης των κινήσεών της. Και «τρελαίνει» τους πίνακες. Τα δεκάρια πέφτουν βροχή, αλλά ο πίνακας γράφει 1,00. Τι είχε γίνει; Τα ταμπλό δεν χωρούσαν τετραψήφιο νούμερο. Δεν υπήρχε πρόβλεψη ότι κάποιος θα μπορούσε να αγγίξει την τελειότητα. Το «τέλειο 10». Τα κατάφερε η Κομανέτσι. Η γυμνάστρια που το 1975, σε ηλικία 14 ετών, είχε αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης και «αθλήτρια της χρονιάς». Σήμερα δεν θα αγωνιζόταν σε Ολυμπιακούς, γιατί η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή όρισε ως κατώτατο όριο ηλικίας τα 16 χρόνια. «Θέλω να γυρίσω σπίτι μου, στη μαμά μου», λέει η μικρή Νάντια στους δημοσιογράφους που, εντυπωσιασμένοι, την ρωτούν για τη μεγαλύτερή της επιθυμία. Επόμενη ερώτηση; Τι σκοπεύει να κάνει όταν σταματήσει τον αθλητισμό... «Μα είμαι ακόμη 15 ετών», απαντάει η Ολυμπιονίκης κλαίγοντας γιατί, στο μεταξύ, είχε χάσει μία από τις αγαπημένες κούκλες της. Τα επόμενα χρόνια δεν ήταν στρωμένα με ρόδα. Το κομμουνιστικό καθεστώς την απομάκρυνε από τους προπονητές της. Το διαζύγιο των γονιών της τη συνθλίβει. Παίρνει κιλά. Στο ευρωπαϊκό του 1977, παρά τα δύο χρυσά, δεν ήταν ο εαυτός της. Το 1978 της επιτρέπουν να επιστρέψει στους προπονητές της. Χάνει κιλά και το 1979 γίνεται η πρώτη γυμνάστρια που κερδίζει τρεις συνεχόμενους ευρωπαϊκούς τίτλους. Στο παγκόσμιο του 1979 «κόβει» το χέρι της στη δοκό αλλά, παρά την απαγόρευση των γιατρών, φεύγει από το νοσοκομείο για να βοηθήσει τη χώρα της να κατακτήσει τον αγώνα στο ομαδικό. Αποτέλεσμα; Μια σοβαρή μόλυνση. Οι Ολυμπιακοί της Μόσχας φτάνουν. Η Νάντια αντιμετωπίζει και τους φιλάθλους. «Πέσε», της φώναζαν. Η κόντρα των καθεστώτων Μπρέζνιεφ - Τσαουσέσκου μεταφέρεται στα ολυμπιακά ταπί. Οι Ρώσοι δεν μπορούν να διανοηθούν ότι μια Ρουμάνα θα κερδίσει τη δική τους μεγάλη σχολή γυμναστικής. Και, μάλιστα, εντός έδρας. Το χρυσό στο σύνθετο ατομικό κρινόταν στη δοκό. Αντίπαλός της, η Γιελένα Νταβίντοβα. Η Κομανέτσι εκτελεί ένα καταπληκτικό πρόγραμμα. Για το χρυσό χρειαζόταν 9,95. Οι διαβουλεύσεις των κριτών κράτησαν 28 λεπτά! Το αποτέλεσμα αναμενόμενο. Ο Σοβιετικός και ο Πολωνός κριτής τής δίνουν από 9,80, βαθμολογία που κατεβάζει τον μέσο όρο στο 9,85. Η Μόσχα αποθεώνει την Ολυμπιονίκη της. Οι Ρουμάνοι την θεωρούν «εθνικό θησαυρό». Οχι, όμως, και οι Τσαουσέσκου. Πιστεύουν ότι «φλερτάρει» με τη Δύση. Το 1981 της απαγορεύουν την έξοδο από τη χώρα. Δουλεύει ως προπονήτρια παιδιών. «Οσα έζησα εκείνη την περίοδο άλλοι δεν τα ζουν σε τρεις ζωές», μας είχε πει το 2005, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην Ελλάδα. Το 1989, με τη βοήθεια ενός οικοδόμου, του Κονσταντίν Πανέτ, περνάει λαθραία στην Ουγγαρία, την Αυστρία και φτάνει στην Αμερική. Αφήνει πίσω της μια μεγάλη συλλογή από κούκλες και μετάλλια. Συζεί με τον Πανέτ, που είναι παντρεμένος και πατέρας τεσσάρων παιδιών.  Η εικόνα της αλλάζει άρδην. Πίνει, φοράει διχτυωτά καλσόν και βάφεται σαν γυναίκα του δρόμου. Απασχολεί τα σκανδαλοθηρικά περιοδικά και το Life γράφει για την «Πτώση ενός Αγγέλου». Μέχρι που ξανασυνάντησε τον Αμερικανό Ολυμπιονίκη Μπαρτ Κόνερ. Ερωτεύονται και το 1994 αρραβωνιάζονται. Η εικόνα αλλάζει. «Δεν υπάρχει τίποτε στη ζωή που να μην μπορεί, με κάποιο τρόπο, να διορθωθεί», αναφέρει στο βιβλίο της. Στη Ρουμανία, τα φαντάσματα του παρελθόντος έχουν εξαφανιστεί. Ο γάμος της γίνεται το 1996, στο Βουκουρέστι. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ, η Νάντια παραμένει γοητευτική. Ζει στην Οκλαχόμα, έχει ένα γιο, το δικό της γυμναστήριο, το Perfect 10, πλούσια φιλανθρωπική δράση και αγαπάει, ακόμα, τις κούκλες. Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό, χάρισε και το όνομά της σε μία: στην Papusa Nadia. Τα έσοδα από τις πωλήσεις θα διατεθούν για τις προπονήσεις των διαδόχων της «ζωντανής κούκλας της Ρουμανίας».