Κάθαρση στα σώψυχά σου!

(Δημοσιεύθηκε στην στήλη "Ντόπες" στην Live Sport, το Σάββατο 24-8-2013)

Τον διάβαζα πολύ πριν πάω στον Φίλαθλο το 1990. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Είχα την ευτυχία να επιμελούμαι τα κείμενά του για 15 χρόνια στην εφημερίδα και να γίνομαι καθημερινά σοφότερος μέσα από την μελέτη των γραπτών του. Στο σπίτι μου έχω κρατήσει αποκόμματα από περισσότερα δικά του κείμενα, παρά δικά μου ή οποιουδήποτε άλλου.

Με συγχωρείτε, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο Ηλίας Μπαζίνας δεν βρίσκεται στην ζωή. Μου είναι αδύνατον ότι δεν θα τον ξαναδιαβάσω, όπως έκανα καθημερινά εδώ και περίπου 30 χρόνια. Δεν μπορώ ούτε σαν εικόνα να σκεφτώ κάτι διαφορετικό από τον Μπαζίνα να είναι όρθιος. Και δεν έχω και την δύναμη να αντικρίσω κάτι άλλο.

Έχω την αίσθηση ότι δεν έχει περάσει καλύτερη πένα από τον ελληνικό αθλητικό Τύπο. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να θυμάμαι ποτέ να γράφει έτσι. Και, προφανώς, δεν πρόκειται να ξαναδούμε στον αιώνα τον άπαντα τέτοια θεϊκά κείμενα στο συνάφι μας.

Ο Ηλίας Μπαζίνας δεν ήταν μόνο πηγή έμπνευσης, αλλά και ο καθρέφτης του ήθους στο γράψιμο. Διάβαζες Μπαζίνα κι ένιωθες ότι γινόταν κάθαρση στα σώψυχά σου. Σε έκανε καθαρότερο σαν άνθρωπο η τριβή με τα κείμενά του.

Τέλος

Έχω την εντύπωση ότι η απώλεια του Ηλία Μπαζίνα αποτελεί από μόνη της ένα γεγονός που θα σημάνει το τέλος εποχής για αρκετά πράγματα… 

  

Ο πλούτος

Δεν είναι εύκολο να συγκροτηθούν σαν κομματάκια από παζλ οι σκέψεις, όμως θα το προσπαθήσω. Ο Ηλίας Μπαζίνας ήταν αυτός που συνέβαλε πάρα πολύ στο να αλλάξει την εικόνα της αθλητικής δημοσιογραφίας.

Μέχρι την στιγμή που μπήκε η στήλη του στον Φίλαθλο, αρχές δεκαετίας του ’80, δεν υπήρχε περίπτωση ένας αθλητικός δημοσιογράφος να τολμήσει να γράψει κάτι άλλο στα κείμενά του, πέρα από μπάλα. Από Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ, Άρη, Ηρακλή και Πανιώνιο. Τίποτα άλλο δεν υπήρχε στο σύμπαν. Μια μπάλα.

Κι έρχεται ο περήφανος Μανιάτης, ένας άνθρωπος πολυδιαβασμένος που μιλούσε τόσες ξένες γλώσσες, και άρχισε να στριμώχνει όλο τον πλούτο της παγκόσμιας γνώσης μέσα σε μια γωνιά εφημερίδας. Αθλητικής εφημερίδας, μάλιστα.

Το μεγαλύτερο βραβείο!

Πρώτη σελίδα του Φιλάθλου ένα κομματάκι, που μπορεί να ξεκινούσε να λέει για τον π.χ. Ολυμπιακό, και πιο μέσα η συνέχεια. Που έμπλεκε ιστορία, σινεμά, μουσική, σκυλιά, όπλα, χειροπάλη, πυγμαχία, άρση βαρών, ταξίδια, συγγραφείς και ποιητάδες…

Υπάρχουν άνθρωποι που έμαθαν ιστορία ή παρακινήθηκαν να διαβάσουν ιστορία επειδή ο Ηλίας Μπαζίνας έγραφε αυτά στην στήλη του. Που ξεκίνησαν αθλητισμό επειδή τους ενέπνευσε. Που έμαθαν τι είναι Ελλάδα, τι είναι ελευθερία, τι είναι κόσμος, τι είναι δημοκρατία απ’ αυτόν τον άνθρωπο.

Ο Μπαζίνας, δηλαδή, από μόνος του, και δεν υπερβάλλω σ’ αυτό, ανέβασε το επίπεδο της αθλητικής δημοσιογραφίας. Μιας δημοσιογραφίας που χρόνο με το χρόνο έκανε σε μεγάλο βαθμό πια ένα φτηνό εμπόριο φανατίλας και καφρίλας.

Δεν υπάρχει κανένα βραβείο μεγαλύτερο από την εκτίμηση του απλού κόσμου. Και δέκα Όσκαρ, και δέκα Νόμπελ, και δέκα Πούλιτζερ να πάρει ο οποιοσδήποτε, δεν έχουν καμία αξία αν ο κόσμος όταν σε βλέπει στο δρόμο δεν σου λέει «προχώρα». Ο Μπαζίνας αγαπήθηκε πολύ από το κοινό του. Σαν άνθρωπος πάνω απ’ όλα.

Στήριξη

Με το που έγινε γνωστή η τραγική και ξαφνική για τους περισσότερους είδηση της απώλειάς του, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άναψαν. Και τα τηλέφωνα σπάσανε. Όλοι είχαν να πούνε έναν καλό λόγο για την αξία του. Για την αισθητική του. Για την υψηλή του ποιότητα μέσα σε μια σύγχρονη πραγματικότητα χαμηλής ποιότητας. Και να γράψουν μια κουβέντα στήριξης στην υπέροχη οικογένειά του, που όλοι αισθάνονται δίπλα της τούτη την ώρα.

Δεν προλάβαμε, παιδιά

Πρόσφατα πήγα σε κλαμπ φίλων στου Ζωγράφου. Έπιασα κουβέντα με αρκετούς παρευρισκόμενους, κάποιους εκ των οποίων δεν γνώριζα καν. Ήταν, όμως, αναγνώστες του Φιλάθλου, αλλά και της Live Sport.

Συζητήσαμε, ανταλλάξαμε απόψεις, τους είπα και μου είπαν. «Ρε Βασίλη, κάνε μας μια χάρη. Φέρε μια μέρα τον κυρ Ηλία από εδώ να τον γνωρίσουμε. Θα μαζευτούμε γύρω – γύρω να τον ακούμε. Δεν θα βγάζουμε κιχ, κανείς δεν θα τον διακόψει. Απλά να τον δούμε. Και να μας πει δυο πράγματα μήπως και καταλάβουμε τι συμβαίνει γύρω μας». Με δέος μιλάγανε για τον Μπαζίνα. Και ο καθένας τον θεωρούσε «δικό του» άνθρωπο! Οικείο.

Δεν προλάβαμε, παιδιά. Υπάρχει, όμως, ένα βιβλίο που κυκλοφορεί (Χωρίς Παρωπίδες, εκδόσεις Αλκυών). Υπάρχουν και δημοσιευμένα κείμενά του που μπορεί να βρεί κάποιος δεξιά – αριστερά. Η γνώση που μετέδιδε, δεν χάνεται.

Δεν σβήνει ο φάρος του!

Ο Ηλίας Μπαζίνας έχει επηρεάσει γενιές αναγνωστών. Ήταν άνθρωπος με πάθος, αλλά δεν υποδαύλιζε τα πάθη. Ήταν άνθρωπος της γνώσης, αλλά δεν την επεδείκνυε. Κέρδιζε τον σεβασμό, δεν τον επέβαλλε. Έβλεπε όλες τις οπτικές κι όχι μια ή αυτή που τον βόλευε. Ήταν άνθρωπος που δεν διαπραγματεύθηκε ποτέ την ακεραιότητά του, τα πιστεύω του. Άνθρωπος βαθιά τρυφερός, με συμπόνια κι αγάπη προς όλα τα αδύναμα πλάσματα.

Το κεράκι του Ηλία Μπαζίνα έσβησε, όμως όχι και ο φάρος του. Αυτός που κάποιοι θα εξακολουθήσουμε να βλέπουμε για να μας οδηγεί στο ξέφωτο. Κι όλοι ξέρουν ότι έζησε σαν άντρας κι «έφυγε» σαν άντρας. Παλεύοντας παλικαρίσια μέχρι την τελευταία στιγμή… Κι ας γνώριζε ότι ο αγώνας ήταν άνισος.

http://vgaloupis.blogspot.gr/

Ο εφιάλτης τελείωσε…

Από Βασίλης Γαλούπης | Παρασκευή, 29 Μαρ 2013 17:50

Ο Βασίλης Γαλούπης γράφει για τον θάνατο της 35χρονης Μεξικανής ολυμπιονίκη της άρσης βαρών Σοράγια Χιμένεθ, το προσωπικό της δράμα και τα απίστευτα απανωτά κτυπήματα στην υγεία της.

Πριν από λίγες ώρες έφυγε από την ζωή, μόλις στα 35 της χρόνια, η αρσιβαρίστρια Σοράγια Χιμένεθ, η πρώτη γυναίκα στην ιστορία του μεξικάνικου αθλητισμού που πήρε χρυσό μετάλλιο σε ολυμπιακούς αγώνες.

Η ζωή της μοιάζει με σενάριο βγαλμένο από εφιαλτική ταινία. Αυτά τα κτυπήματα που την βρήκαν δεν περιγράφονται. Όσοι, άλλωστε, ασχολούνται λίγο παραπάνω με τα βαρέα αθλήματα γνωρίζουν εδώ και χρόνια πόσο ταλαιπωρημένη ήταν.

Από τις πιο αγαπημένες αθλήτριες

Η Χιμένεθ έγινε μια από τις πιο αγαπημένες αθλήτριες στο Μεξικό όταν το 2000 στους ολυμπιακούς αγώνες του Σίδνεϊ κατέκτησε θριαμβευτικά το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 58 κ. Μια νίκη ιστορική για τον μεξικάνικο αθλητισμό, όπως ήδη εξηγήσαμε.

Η περιπέτεια με τον έλεγχο

Τον Αύγουστο του 2002, σε μια εποχή που υπήρχαν πολλά κρούσματα ντόπινγκ στο Μεξικό, βρέθηκε θετική στο α’ δείγμα ελέγχου που της έγινε στους Παναμερικανικούς αγώνες στην Βενεζουέλα.

Ωστόσο, ένα μήνα μετά ανακοινώθηκε από τους διοργανωτές ότι έγινε λάθος στον έλεγχο και ότι τελικά δεν υπήρχε θετικό δείγμα. Με συνέπεια να απαλλαχθεί από κάθε κατηγορία σε μια μάλλον αρκετά μυστηριώδη και περιπετειώδη ιστορία.

Δεν αποδείχθηκε

Η απαγορευμένη ουσία δεν ανακοινώθηκε ποτέ, παρά μόνο ότι ήταν διεγερτική. Άλλοι έκαναν λόγο για σκεύασμα που βοηθούσε στην απώλεια κιλών, άλλοι για φαρμακευτικό βοήθημα κατά της κατάθλιψης. Γρήγορα, πάντως, ξεχάστηκε η ιστορία, αφού δεν αποδείχθηκε ποτέ ότι έκανε χρήση κάποιας ουσίας.

Επιστροφή με μετάλλιο κι απόσυρση

Το 2003 η Χιμένεθ επιστρέφει και κατακτά το αργυρό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς, όμως εντελώς ξαφνικά την χρονιά των ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας, το 2004, ανακοινώνει ότι αποσύρεται από τον αθλητισμό σε ηλικία μόλις 26 ετών. Μια απόφαση που προκάλεσε μεγάλη αίσθηση κι ερωτηματικά.

Μεγάλο ταλέντο

Η Χιμένεθ θεωρήθηκε μεγάλο ταλέντο από πολύ μικρή ηλικία. Γεννημένη το 1977 ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ, μαζί με την δίδυμη αδερφή της. Στην συνέχεια έκανε κολύμβηση και μπάντμιντον, όμως στα 11 χρόνια της την κέρδισε η άρση βαρών.

Σχεδόν αμέσως άρχισε να διακρίνεται. Το 1993 πήρε το πρώτο της μετάλλιο σε διεθνείς αγώνες στο Κολοράντο και λίγο αργότερα το χρυσό σε τουρνουά στην Βενεζουέλα. Το αποκορύφωμα στην καριέρα της ήταν στο Σίδνεϊ το 2000.

Αλλεπάλληλα κτυπήματα

Λίγα χρόνια μετά θα ξεκινούσε ο μεγάλος εφιάλτης της. Και συγκεκριμένα από τότε που αποσύρθηκε. Το 2010 η ίδια με συνέντευξή της σε περιοδικό αποκάλυψε πολλές από τις πτυχές όσων δραματικών γεγονότων βίωσε:

• Η Χιμένεθ έκανε συνολικά 14 φορές εγχείριση (!!!) στο αριστερό της γόνατο, λόγω συνεχόμενων τραυματισμών και υποτροπών.

• Άρχισε να αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα με την αυξομείωση στο σωματικό της βάρος.

• Το 2007 προσεβλήθη από γρίπη τύπου Β’ και από τις σοβαρές επιπλοκές οι γιατροί αφαίρεσαν από την Χιμένεθ τον ένα της πνεύμονα!

• Το 2009 κτυπήθηκε από την γρίπη Η1Ν1 που τότε είχε φουντώσει σε πολλά μέρη του κόσμου. Έμεινε σε κώμα για 15 μέρες. «Ήμουνα στα πρόθυρα του θανάτου» δήλωσε αργότερα η ίδια.

• Μετά και την τρίτη φορά που την έριξε στο κρεβάτι η γρίπη, η ίδια τόνισε πως το ανοσοποιητικό της σύστημα είχε εξασθενήσει τόσο πολύ πια, που ακόμα και ο παραμικρός κίνδυνος θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραίος για την ζωή της.

• Τα τελευταία χρόνια υπέστη πέντε φορές καρδιακή ανακοπή!

«Ας πεθάνω σπίτι μου»…

Αποκαμωμένη σωματικά, ψυχολογικά, αλλά και οικονομικά από την Οδύσσεια που περνούσε και τα κτυπήματα της μοίρας στην υγεία της, η Χιμένεθ δήλωσε με δραματικό τόνο το 2010 πως πήρε την απόφαση να μην το παλέψει άλλο:

«Κάποια στιγμή ένιωθα ότι δεν άντεχα περισσότερα. Ζήτησα από ένα ταξί να έρθει να με πάρει από το νοσοκομείο. Αν είναι να πεθάνω, τότε ας πεθάνω σπίτι μου κι όχι σε κάποιο μίζερο δωμάτιο νοσοκομείου»…

Προδομένη πια από το σώμα της, πριν από μερικές ώρες υπέστη ακόμα μια ανακοπή. Κι αυτή τη φορά η καρδιά της δεν άντεξε…
 

http://www.gazzetta.gr

SOS: Καρκίνος από γενετικό ντόπινγκ!

Από Βασίλης Γαλούπης | Τρίτη, 26 Μαρ 2013 22:52

Πανικός έχει προκληθεί από το αγωνιώδες μήνυμα της WADA προς όσους αθλητές κάνουν χρήση ενός παράνομου και τοξικού σκευάσματος γενετικού ντόπινγκ που προκαλεί καρκίνο!

 Γράφει ο Βασίλης Γαλούπης.  

Η WADA έκανε μια κίνηση που δεν την συνηθίζει. Κτύπησε το καμπανάκι με αγωνιώδη ανακοίνωσή της προς τους αθλητές μετά την ανακάλυψη ότι γίνεται ευρεία χρήση μιας ουσίας της μαύρης αγοράς, που είναι ιδιαιτέρως τοξική και προκαλεί διάφορα είδη καρκίνων, όπως έχει αποδειχθεί σε εργαστηριακές έρευνες.

Η προειδοποίηση της WADA γίνεται ακόμα πιο σημαντική, αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή η ουσία βρίσκεται ήδη στην απαγορευμένη λίστα. Απλά τώρα φαίνεται να διαπιστώθηκε η έκταση του προβλήματος.

Όγκοι με οποιαδήποτε δόση!

Το φάρμακο αρχικά δημιουργήθηκε από μεγάλη πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία για να ενεργοποιεί τον μεταβολισμό να καίει λίπος για ενέργεια αντί για υδατάνθρακες ή πρωτεϊνες.

Το 2006, όμως, διαπιστώθηκε μετά από τεστ σε ποντίκια ότι σε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΟΣΗ το σκεύασμα δημιουργούσε τρομερά γρήγορα καρκινικούς όγκους σχεδόν σε όλα τα όργανα. Συμπεριλαμβανομένων του ήπατος, της κύστης, του στομαχιού, του δέρματος, του θυρεοειδούς, της γλώσσας, των ωοθηκών, των όρχεων και της μήτρας.

«Φριχτά τα αποτελέσματα»

Εκπρόσωπος της εταιρείας δηλώνει σήμερα ότι «το σκεύασμα ποτέ δεν βγήκε επίσημα στην αγορά, αφού σταμάτησε το 2006 η όποια διαδικασία μετά τα φριχτά αποτελέσματα των ερευνών». Ήταν πασιφανές, δηλαδή, ότι είναι τοξικό για τον οργανισμό κι έτσι η εταιρεία θεώρησε ότι δεν χρειάζεται καν περαιτέρω κλινικές δοκιμές, αφού είχε φανεί η σύνδεση που υπήρχε μεταξύ ουσίας και όγκων. 

Δεν ανιχνευόταν η ουσία

Το 2009 η ίδια η εταιρεία, σύμφωνα με όσα γράφει σήμερα το γνωστό επιστημονικό περιοδικό New Scientist, προειδοποίησε επίσημα την WADA σχετικά με τους κίνδυνους για την υγεία των χρηστών κι έτσι ο παγκόσμιος οργανισμός αντιντόπινγκ πρόσθεσε το φάρμακο στην λίστα με τις απαγορευμένες ουσίες. Έστω κι δεν είχε τότε η WADA τον τρόπο καλά – καλά ακόμα να ανιχνεύει την ουσία στα ούρα.

Η ουσία έχει τον κωδικό GW501516. Αυτός είναι ο κωδικός που έδωσε η εταιρεία όσο η διαδικασία βρισκόταν στην φάση των προκλινικών δοκιμών. Όταν το 2006 ολοκληρώθηκαν οι εργαστηριακές αναλύσεις για τις παρενέργειες και διαπίστωσαν περί τίνος πρόκειται, η εταιρεία σταμάτησε εκεί και δεν πέρασε ποτέ σε κλινικές δοκιμές.

WADA: Γίνεται χρήση, βρίσκουμε θετικούς…

Στην ανακοίνωσή της η WADA μεταξύ άλλων αναφέρει: «Η συγκεκριμένη ουσία κυκλοφορεί στην μαύρη αγορά και χρησιμοποιείται από αθλητές. Οι παρενέργειες είναι τόσο σοβαρές που η WADA κάνει το σπάνιο βήμα να προειδοποιήσει όσους κάνουν χρήση για τους πιθανούς κινδύνους στην υγεία τους. Η φαρμακευτική εταιρεία απέσυρε το φάρμακο από τις δοκιμές και τερμάτισε την έρευνα όταν ανακαλύφθηκε σοβαρή τοξικότητα. Η έγκριση για κλινικές δοκιμές δεν δόθηκε και δεν πρόκειται να δοθεί ποτέ γι’ αυτή την ουσία. Οι αρμόδιες αρχές αντιντόπινγκ έχουν ήδη διαπιστώσει πως έχει γίνει χρήση από αθλητές, αφού έχουν βρεθεί θετικά δείγματα σε ντόπινγκ κοντρόλ (σ.σ. χωρίς ωστόσο να κατονομάσει αθλητές)».

Το σκεύασμα

Αξίζει να αναφερθεί ότι μετά την WADA κι εγχώριοι οργανισμοί αντιντόπινγκ έχουν ήδη κι αυτοί εκδώσει προειδοποιήσεις κάνοντας λόγο πια για το Endurobol. Μ’ αυτή την ονομασία κυκλοφορεί το σκεύασμα στην μαύρη αγορά, όπως αναφέρει και ο παγκόσμιος οργανισμός αντιντόπινγκ.

Από τις έρευνες που έγιναν φάνηκε, μεταξύ άλλων, ότι στα ποντίκια που χορηγήθηκε η ουσία διπλασιάστηκε και η επίδοσή τους στο τρέξιμο. Η εταιρεία σκεφτόταν αρχικά να διαθέσει το φάρμακο σε χάπι για χρήση κατά της παχυσαρκίας, του διαβήτη, καρδιαγγειακών παθήσεων κ.α., αφού φαινόταν να εκτινάσσει την δράση του μεταβολισμού και να επιδρά σε ορμονικούς υποδοχείς, επηρεάζοντας παράλληλα και την μυϊκή ανάπτυξη.

«Είναι γενετικό ντόπινγκ»

Σύμφωνα με όσα βγαίνουν προς τα έξω πρόκειται ουσιαστικά για ντόπινγκ τελευταίας γενιάς. Ο Μπέντζαμιν Κοχ, ερευνητής στο πανεπιστήμιο τεχνολογίας του Σίδνεϊ, δηλώνει: "Είναι στην λίστα απαγορευμένων ουσιών της WADA από το 2009, αρχικά κάτω από την ταμπέλα «γενετικό ντόπινγκ», καθώς πράγματι η συγκεκριμένη ουσία παρεμβαίνει απευθείας στα γονίδια".

Ανησυχίες για το Πεκίνο το 2008

Για την ουσία εκφράστηκαν για πρώτη φορά ανησυχίες πριν από τους ολυμπιακούς αγώνες στο Πεκίνο το 2008, όταν υπήρξε έντονη φημολογία για γενετικό ντόπινγκ με την συγκεκριμένη ντόπα. Δεν είχε βρεθεί, όμως, τότε ακόμα μέθοδος να ανιχνευθεί από τα αντιντόπινγκ κοντρόλ της WADΑ. Γι’ αυτό, άλλωστε, μπήκε στην απαγορευμένη λίστα την επόμενη χρονιά, το 2009, κι ενώ είχαν ήδη αρχίσει  οι εντατικές προσπάθειες για την ανίχνευση της ουσίας.

Θα σκάσουν κανόνια;

Σήμερα πια η WADA ισχυρίζεται ότι βρίσκει θετικούς σ' αυτή την ουσία μέσω τεστ ούρων, έστω κι αν δεν έχει ανακοινωθεί κάτι επίσημα μέχρι τώρα όσον αφορά ονόματα. Ενδεχομένως να γίνει κάτι τέτοιο πολύ σύντομα και να σκάσουν κανόνια.

Πιθανολογείται, εξάλλου, ότι δεν αποκλείεται να γίνεται χρήση του σκευάσματος κι από άτομα που δεν είναι αθλητές, αλλά θέλουν να χάσουν βάρος.

Όπως καταλαβαίνουμε τα πράγματα είναι σοβαρά. Και για να βγει η WADA να κάνει εκτάκτως τέτοια ανακοίνωση αυτές τις μέρες είναι δεδομένο ότι έχει διαπιστωθεί σημαντική έκταση όσον αφορά την χρήση από αθλητές και δεύτερον, και σημαντικότερο, είναι διαπιστωμένος ο κίνδυνος για την υγεία.

http://www.gazzetta.gr/home/othersports

΄΄ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΓΑΛΟΥΠΗ''Ο διπλανός σου είναι ανταγωνιστής σου…

Ο διπλανός σου είναι ανταγωνιστής σου…

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΝΤΟΠΕΡΜΑΝ ΣΤΟΝ ΦΙΛΑΘΛΟ, ΣΤΙΣ 4 ΜΑΪΟΥ 2010)

Το ξεκαθαρίζω από τώρα. Το κείμενο είναι προσωπικό και μη δημοσιογραφικό. Δεν περιμένω να διαφωνήσει ή, να συμφωνήσει κάποιος. Θα ήθελα να το γράψω σε ένα προσωπικό ημερολόγιο, αλλά δεν έχω τον χρόνο και γι’ αυτό. Αρα, θα τις μοιραστώ θέλοντας και μη αυτές τις σκέψεις με όσους αναγνώστες επιθυμούν κι ας θεωρηθώ γραφικός, περιθωριακός, αντισυμβατικός, τρελός, ένα νούμερο σκέτο, ένα βλαμμένο που θέλει κάπου να πει τον πόνο του. Δεν πειράζει… Για όλους υπάρχει χώρος… Στο φινάλε, δεν καταδέχομαι να αυτολογοκριθώ.

Ανήκω στην ευάλωτη γενιά μεταξύ 30-40 ετών. Αν ήμουν μεγαλύτερος, ίσως να τα έβλεπα

αλλιώς τα πράγματα. Το ίδιο κι αν ήμουν ένας 18χρονος. 

Εχω ανατραφεί σε μια χώρα που ο γονιός μου, ο φίλος μου, ο γνωστός μου, ο πολιτικός της γειτονιάς μου, από την ημέρα της γέννησής μου μέχρι σήμερα περίμεναν από μένα να σκέφτομαι λογικά… Να κάνω το σωστό. Να είμαι εντάξει τύπος.

… Την ίδια στιγμή ο γονιός μου σήκωνε στο μπαλκόνι τη μια φορά σημαία του ΠΑΣΟΚ και την άλλη της ΝΔ με την ελπίδα ότι κάπου θα του βολέψουν τον 18χρονο γιό. {Οπως όλοι να το κάνουμε κι εμείς… Πού θα σε πάρουν για δουλειά εσένα τον άχρηστο;…}.

… Την στιγμή που ο άλλος συνομήλικος συγγενής μου τόλμαγε να με ξυπνάει τρείς το πρωί για να κάνουμε αφισοκόλληση στο κόμμα μήπως και {χωθούμε κι εμείς κάπου, ρε μαλάκα}…

… Την στιγμή που για να πάω τη μάνα μου σε ένα νοσοκομείο έπρεπε να έχω λεφτά για να δώσω φακελλάκι. Αν δεν είχα, δεν την κοιτάζανε. Ο δημόσιος λειτουργός; Ο υπάλληλός {μας}; Δεν του έφτανε ο μισθός που του δίναμε, ήθελε και λάδωμα αν ήταν σε ένα πόστο που περνούσε από το χέρι του να μας εξυπηρετήσει.

… Την στιγμή που τα κομματόσκυλα κυκλοφορούσαν με μαύρες σακούλες γεμάτες λεφτά, λεφτά μας από τα κλεμμένα, να μοιράζουν σε ψηφοφόρους.

… Την στιγμή που η δικτατορία των καναλιών με παραπληροφορούσε εν γνώσει της με σκληρές κομματικές γραμμές και με κοίμιζε αυνανιστικά με πουτανάκια που αντί για βύζητες κάνανε σόου τηλεοπτικό για το φιλοθεάμον κοινό και με {στημένους} λοξούς που φωνάζανε τόσο δυνατά για να μου θολώνουν κι άλλο το μυαλό.

… Την στιγμή που η χούντα της παγκοσμιοποίησης άρχισε να βλέπει κάθε κίνησή μου…, στον δρόμο με κάμερες, στο τηλέφωνο, στο ίντερνετ, ακόμα και στον δορυφόρο του GPS στο αυτοκίνητο. Για να βλέπουν αν είμαι… σωστός.

Μοντέλο…

… Την στιγμή που ο κάθε Αγγλος, Αμερικάνος, Γερμανός θεωρούσε τον τόπο που γεννήθηκα ιδιοκτησία του. Δική του γη. Αν ήθελε να πολεμήσω, θα με έβαζε να πολεμήσω με τον {εχθρό} Τούρκο. Αν ήθελε να μου κάνει χούντα, θα μου την έκανε. Αν ήθελε να πεινάσω, θα έφτανα να ψάχνω στους κάδους. Αν ήθελε να με δανείσει, θα με {αγόραζε} για άλλον έναν αιώνα.

… Και μου επέβαλλε ένα μοντέλο ζωής, όπου για να βρω γκόμενα θα έπρεπε να έχω αμάξι, να έχω δουλειά, να έχω λεφτά για ξόδεμα κι ένα σπίτι. Και η γκόμενα θα έπρεπε να με κοιτάει στην τσέπη, διότι αυτό είναι το μοντέλο ζωής, τι να κάνουμε;… Κι αν σ’ όλα αυτά έλεγες {όχι} από την αρχή, τότε ήσουν ανθέλληνας, ήσουν στημένος, ήσουν μοναχικός, ήσουν περίεργος και αντιδραστικός, ήσουν οφ…

Είσαι ελεύθερος…

… Η φιλία…, ποια φιλία; Φιλία είναι πλέον οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στα κομματικά συνέδρια, οι φίλοι που έχεις στο facebook. Δεν υπάρχουν άλλοι φίλοι. Με ποιόν να μιλήσεις; Και τι να μοιραστείς; Τα άγχη σου; Τα κόμπλεξ σου; Τα απωθημένα σου; Τι να πεις και τι να σου πούνε; Η, απλά να βρίσκεσαι με κάποιον πίνοντας μπύρες για να κοιτάς τον κώλο της πιτσιρίκας στο δίπλα τραπέζι; {Ναι, αλλά είσαι ελεύθερος…}, μου λένε. {Ζείς σε δημοκρατία…}, μου λένε. Ελευθερία είναι, τι; Να μπορώ να πάρω μια πλάσμα τηλεόραση για να βλέπω μπάλα; Ελευθερία είναι, τι; Να μπορώ να επιλέξω σε ποιο διαμέρισμα μπορώ να μείνω και τι μάρκα υπολογιστή να αγοράσω; Καταναλωτική ελευθερία ίσον ελευθερία ή, απλά φιλελευθερισμός;…

Εκτός γραμμής

Και δημοκρατία είναι, τι; Να μου αρπάζουν τα λεφτά οι πολιτικοί και τα κόμματα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν μπορώ να τους ασκήσω ούτε καν δίωξη; Να παραγράφουν τα αίσχη τους; Να βολεύουν τα παιδιά τους με δικά μου λεφτά σε κόμματα και υπηρεσίες δημοσίου; Να μου επιβάλλουν τι θα ψηφίσω μέσω της πλύσης εγκεφάλου των ΜΜΕ, που πετσοκόβουν, που αμέσως υποβαθμίζουν όποια άποψη είναι εκτός γραμμής; Να νιώθουν τα κομματόσκυλα ηδονή από τις μίζες διαπλεκόμενων επιχειρηματιών όταν εγώ κι εσύ πέφτουμε όλο και πιο κάτω, ενώ αυτοί όλο κι ανεβαίνουν αρπάζοντας κάτω από τη μύτη σου, με την ψηφοφορική εξουσιοδότησή σου και την κοινωνική αδιαφορία σου, τα χρήματα των παιδιών σου για να σπουδάζουν τα δικά τους στο Χάρβαρντ;

Με μετοχές σε μια ξεφτίλα κοινωνία…

… Πριν μερικά χρόνια αν η αστυνομία κυκλοφορούσε με τέτοια πυκνότητα στους δρόμους, όπως εδώ και λίγες μέρες, όλοι θα μιλούσαν για ασφυκτική αστυνομοκρατία. Σήμερα, όλοι νιώθουν ασφάλεια. Ολοι το βλέπουν με καλό μάτι. Μας προφυλάσσουν, λέει. Από τι; Από τον Αλβανό και τον Νιγηριανό; Από τον κάθε τρομοκράτη; Η, από τον ίδιο μας τον θυμό μάς… προφυλάσσουν σε αυτό το ελεύθερο και δημοκρατικό καθεστώς;

{Να παντρευτείς να κάνεις παιδάκια…}. Από μωρό το ακούω. Δεν μπορώ, ρε. Δεν βγαίνω στα λεφτά μου για να παντρευτώ, ούτε για να κάνω παιδάκια. Κι αν βγαίνω τώρα, δεν έβγαινα χθες, ούτε ξέρω αν θα βγαίνω αύριο. Ούτε εγγυώμαι κι αν θα μπορώ να τα θρέψω τα όποια κουτσούβελα ή, αν θα’ χω το χρόνο να ασχοληθώ μαζί τους πραγματικά. Και πού να τα φέρω; Σε μια Ελλάδα παραλογισμού που όλοι θα τους ζητάνε να σκέφτονται λογικά και να πράττουνε τα νόμιμα; Ποια νόμιμα; Τα νόμιμα μέτρα για την κάσα μας;… Και τι να τους κληροδοτήσω; Μια ξεφτίλα κοινωνία, στην οποία είμαι κι εγώ βασικός μέτοχός της και παίρνω τα μερίσματα που μου δίνουν κάθε φορά;…

… Βαρέθηκα τις ξελιγωμένες μοντέλες, τον φτηνό χαβαλέ, σιχάθηκα τα δελτία ψευδοειδήσεων, τα πάνελ πολιτικών που φωνάζουνε κι ασεβούν απέναντι στον συνομιλητή τους, τις λαμογιές, τις Μέρκελ και τους Τρισέ και τους Ομπάμες, την βαβούρα. Δεν θέλω το όνειρο φαλιρισμένων {– ισμών}, που από πίσω πάντα κάτι μου κρύβουν. Το όνειρο ότι θα’ χω κάποτε μια αμαξάρα, μια γκομενάρα, μια σπιταρόνα κι όλοι θα μου τραβάνε προσοχές, ενώ ο γείτονάς μου μπορεί να έχει καταντήσει ζητιάνος και τα παιδιά του να μην έχουν αύριο. Ο διπλανός σου είναι ανταγωνιστής σου. Δεν θέλει το καλό σου. Το δικό σου συμφέρον είναι η δική του χασούρα. Αρα, ό,τι μπορείς πάρτου το πριν στο πάρει εκείνος. Αυτό δεν μας μάθανε;

… Δεν μου κάνει το όνειρο αυτό, δεν το φτιάξανε για μένα, δεν με σκέφτηκε κανείς όταν το φτιάχνανε… Δεν θέλω να είμαι ανταγωνιστικός και να έχω επιτυχίες, ούτε με φοβίζουν οι αποτυχίες σε έναν τέτοιο πόλεμο με στημένο σκηνικό ώστε αν χρειαστεί αύριο, τότε εγώ να φάω εσένα, δίχως καμία αναστολή, κι εσύ να φας εμένα το ίδιο ξεδιάντροπα.

Με σάντουϊτς

Τι θα κάνουμε τώρα; Τίποτα δεν θα κάνουμε. Δεν νιώθουμε ότι γίνονται αυτά για εμάς. Τα βλέπουμε στην τηλεόραση κι έχουμε την ψευδαίσθηση ότι αφορούν κάποιους άλλους. Κοιτάζαμε τους Αργεντίνους όταν πτωχεύανε και λέγαμε {βρε, τους φουκαράδες}. Σήμερα οι Αργεντίνοι βλέπουν εμάς και λένε τα ίδια. Τρώγαμε σάντουϊτς και πίνανε μπύρα στον καναπέ βλέποντας το {σοκ και δέος} του Ράμσφελντ στο Ιράκ. Τώρα κάποιοι άλλοι βλέπουν εμάς, μασώντας σνακ στην πολυθρόνα τους. Κι εμείς το ίδιο κάνουμε. Βλέπουμε τηλεόραση για να… μάθουμε τι γίνεται, όπως κοιτάμε ένα ματς, μια ταινία, ένα σόου. Κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει τι συμβαίνει στον ίδιον και τι συμβαίνει στον άλλον. {Θα ξεσηκωθούμε}, λένε κάποιοι. Εναντίον ποιού; Με ποιόν θα τα βάλεις; Με τους άλλους που είναι πολιτικοί ή, συνδικαλιστές ή, ξένα συμφέροντα ή, μήπως καλύτερα με τον εαυτό σου πρώτα και ύστερα με όλους τους άλλους; Τι θέλουμε τελικά; Επιστροφή στον παλιό μας κόσμο του χαβαλέ ή, να κάνουμε ένα βήμα εμπρός;

Με θηλιά

Δες το παζλ. Ζούμε σε μεσαίωνα. Στον χειρότερο μεσαίωνα από τον προηγούμενο. Εχασες την μουσική σου, τα βιβλία σου, το πνεύμα σου, την σκέψη σου, την ενέργειά σου, τον αυθορμητισμό σου. Τίποτα δεν έχεις. Ολα σου τα ρούφηξαν κι εσύ απλά άνοιγες την κάνουλα μέχρι να σου πάρουν και την τελευταία σταγόνα. Κι έμεινες ορφανός από ουσία. Τώρα που την χρειάζεσαι την ουσία για να σε βοηθήσει να βγείς από το σοκ, δεν την έχεις…

… Κι απέμεινες να κοιτάς σαν κομπιούτερ τους αριθμούς, τους δείκτες, τα συμφέροντα… Ο,τι είναι μετρήσιμο έχει αξία. Ετσι, ε; Ετσι δεν μας μάθανε; Η αξία στην εμπορική αξία. Μόνο αυτό μετράει. Δεν μετράει αν η Αφρική πεθαίνει από την πείνα. Η Αφρική ας πεθάνει, εμείς να μην πεθάνουμε. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε πόσο κοντά είναι η Αφρική στο Δυτικό όνειρο… Και πόσο εύκολο είναι το όνειρο να γίνει εφιάλτης…

… Τι είναι η οικονομική κρίση; Είναι η πρόοδος του σύγχρονου πολιτισμού. Μέσα από την κρίση θα έρθει η άνοδος. Και μέσα από την άνοδο θα έρθει, αναπόφευκτα, η ύφεση. Είναι νόμος αυτός στην καπιταλιστική θεώρηση. Ο,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Κι ό,τι κατεβαίνει, ανεβαίνει. Οποιος τρώει, αφοδεύει. Κι όποιος αφοδεύει, μετά ξαναπεινάει και τρώει.

Η Δύση δεν καταλαβαίνει πως το ψεύτικο αμερικάνικο όνειρο που πούλησε στον κόσμο είχε μια διάρκεια 100 χρόνων. Τόσο άντεξε το δόλωμα του συγκεκριμένου συστήματος… Και τώρα όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει όνειρο. Ποτέ δεν υπήρξε… Κι όπως άλλοι ήταν στην θέση μας μέχρι τώρα, έτσι κι αύριο θα έρθουν στην θέση μας άλλοι… Μπήκαμε σε πηγάδι χωρίς πάτο. Ενα πηγάδι κλάψας και υποκρισίας. Και δεν θέλω να με σώσει κανείς {–ισμός}, ίδιος ή, καινούργιος, κανένας {άλλος} που θα σκεφτεί το δικό μου καλό. Θέλω απλά να ξαναθυμηθώ πώς είναι να είσαι αυθόρμητος πραγματικά. Πως είναι να χαίρεσαι με τα λίγα και τα απλά, τα δικά σου απλά, τα διαχρονικά κι αιώνια…, όχι με τα πολύπλοκα των άλλων. Οποιος πήγε να με σώσει από οτιδήποτε και οποτεδήποτε, ήταν μια μαριονέτα που μου έσφιξε πιο πολύ τη θηλιά στο λαιμό… Δεν μου πρόσφερε φως στο τούνελ. Δόλωμα έβαλε στην φάκα… Αυτά. Και συγνώμη για μια ακόμα φορά. Απλά ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.

πηγη:http://vgaloupis.blogspot.com

Σε μυεί στην πυγμαχία… του Βασίλη Γαλούπη.

Σε μυεί στην πυγμαχία…

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΝΤΟΠΕΡΜΑΝ ΣΤΟΝ ΦΙΛΑΘΛΟ, ΣΤΙΣ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011)

Διάβασα το βιβλίο του Γιώργου Στεφανόπουλου. Οι περισσότεροι τον ξέρουν, φαντάζομαι. Οι πιο πιτσιρικάδες, που ίσως δεν τον γνωρίζουν, θα πρέπει να πληροφορηθούν ότι μιλάμε για ένα ιερό τέρας της ελληνικής πυγμαχίας. Σε εποχές, βέβαια, που η πυγμαχία στην Ελλάδα ήταν υπαρκτή, όχι ανύπαρκτη όπως σήμερα.

Ο «Στεφ», λοιπόν, έβγαλε ένα βιβλίο τούτες τις μέρες. Εχω θαμπωθεί! Λόγω καψούρας με το άθλημα έχω διαβάσει όλα σχεδόν τα βιβλία που έχουν τυπωθεί και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι, ας το πούμε, συλλέκτης. Αρα, έχω μέτρο σύγκρισης.

Ο Στεφανόπουλος, λοιπόν, έβγαλε ένα μικρό αριστούργημα. Το διαβάζεις μονορούφι και μαθαίνεις πράγματα. Μυείσαι όχι μόνο στην πυγμαχία γενικά, αλλά ακόμα κι αν το γνωρίζεις το σπορ καταλαβαίνεις πολύ περισσότερα τόσο για το άθλημα στην χώρα μας, αλλά και για την προσωπικότητα αυτού του παλικαριού.

Παιδί από τα λίγα ο Στεφ, ψυχούλα μιλάμε έξω από το ρινγκ, ένα άτομο
εξαιρετικό, αγνό, με αξιοπρέπεια και, βέβαια, πυγμαχάρα.

Και πού φαίνεται η μεγάλη μαγκιά του Γιώργαρου; Οτι δεν φοβάται να μιλήσει για τα λάθη του. Δεν φοβάται ακόμα και να παραδεχτεί κάποια από τα σφάλματά του. Εκεί τον παραδέχεσαι περισσότερο. Οτι δεν αφήνει έξω καμία προσωπική του περιπέτεια και την αναλύει με τον δικό του τρόπο, ενώ άνετα θα μπορούσε να αποφύγει κάποια αγκάθια.

Ο Στεφανόπουλος έχει γεννηθεί στις 31 Μαρτίου 1962 στο Περιστέρι. Εχει πάρει το πρωτάθλημα Ελλάδας 14 φορές, έχει ανέβη στο Νο2 της παγκόσμιας κατάταξης, έχει βγει 5^ος στους ολυμπιακούς αγώνες του Λος Αντζελες, έχει ένα αργυρό κι ένα χάλκινο μετάλλιο σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, έχει κοντραριστεί στα ίσια με το θηρίο από την Κούβα, τον τεράστιο Σαβόν.

Με ρεπορτάζ

Οπως ξέρετε δημοσιογραφικά ξεκίνησα από τα βαρέα σπορ, με τα οποία πάντα κρατάω επαφή, αφού αυτά με συγκινούν περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο από πολύ μικρή ηλικία.

Ως εκ τούτου είχα την τύχη να καλύψω κάνοντας ρεπορτάζ από κοντά πολλούς από τους αγώνες του Γιώργου Στεφανόπουλου (όπως και του Τσαχάκη, του άλλου μεγάλου παικταρά του ελληνικού μποξ). Και είμαι ευτυχής γι’ αυτό. Εχω μαζέψει πολύ ωραίες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια…

Κι ένα ευχαριστώ

στον μέντορα…

Το βιβλίο που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες ο Στεφανόπουλος, και το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα, έχει τίτλο «Μια ζωή σαν ρινγκ». Από τον εκδοτικό οίκο i Write. Και είναι αφιερωμένο στον Λευτέρη Λειβάδη, τον προπονητή του, τον «μέντορά μου», όπως γράφει ο πρώην πυγμάχος. Αλλο ένα χρυσό παιδί που έχει βγει από το ελληνικό μποξ. Ο Λευτέρης ο Λειβάδης. Με τρομερές επιτυχίες σαν προπονητής.

Η κουβέντα

Ηπιαμε έναν καφέ με τον Στεφανόπουλο πριν τρείς, τέσσερις μέρες. Ηθελε να μου δώσει το βιβλίο του με αφιέρωση και να πούμε δυο κουβέντες, αφού γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, αν και είχαμε χαθεί για καιρό. Και μου είπε μια μεγάλη αλήθεια, δική του αλήθεια: «Βασίλη, τις περισσότερες μπουνιές δεν τις έφαγα όσα χρόνια ήμουνα πυγμάχος. Τις έφαγα μετά. Από την ζωή…».

Το μωρό σφίγγει τα χέρια του γροθιές…

Ας πάρουμε, όμως, κι ένα δείγμα γραφής από κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιώργου. Τον οποίο, μάλιστα, άκουσα τις προάλλες και στην εκπομπή από τον sport-fm με Πανούτσο και Καρπετόπουλο, οι οποίοι μίλησαν πολύ κολακευτικά για το πόνημα του Στεφανόπουλου. Ο Πανούτσος, άλλωστε, έχει κάνει παλιά διαιτητής πυγμαχίας, για όσους δεν το γνωρίζουν. Εχει γνώση του αθλήματος, δηλαδή.

Γράφει, λοιπόν, ο Στεφανόπουλος στον πρόλογό του: «Η δική μου ζωή ήταν το δυσκολότερο ρινγκ στο οποίο μπήκα. Η ζωή μου είναι ο δυσκολότερος αγώνας, στον οποίο έχω πάρει μέρος. Δεν με πειράζει. Εγώ γι’ αυτό μπήκα. Για να αγωνιστώ. Το τέλος θα δείξει αν βγήκα νικητής. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μέχρι σήμερα έχω κερδίσει αρκετά «σημεία».

Αυτό, βέβαια, δεν συμβαίνει μόνο σε μένα. Συμβαίνει σε όλους. Ο καθένας μέσα σ’ ένα ρινγκ βρίσκεται, απλά δεν έχει κάνει στο μυαλό του αυτή την αναγωγή. Το μποξ – άλλος λίγο, άλλος πολύ – το έχουμε όλοι μέσα μας.

Ο άνθρωπος, από την ώρα που γεννιέται, τα χέρια του τα κάνει γροθιές, λες και γνωρίζει απ’ την αρχή της ζωής του τι τον περιμένει, λες κι εκπαιδεύεται από μωρό γι’ αυτά που θα ακολουθήσουν».

Αλήθειες

Και συνεχίζει ο «Στεφ»: «Θα γράψω, λοιπόν! Θα γράψω για όσα διαμόρφωσαν εμένα, πριν περάσω τα σκοινιά του ρινγκ. Θα δημοσιοποιήσω την κρυφή πλευρά του ολυμπιονίκη πυγμάχου. Αυτή που δεν είναι ορατή και που τη γνωρίζουν ελάχιστοι. Θα γράψω για το πώς ο Στεφανόπουλος – άνθρωπος, καθόρισε τον Στεφανόπουλο – πυγμάχο, και πώς τελικά ο Στεφανόπουλος – πυγμάχος, διαμόρφωσε τον Στεφανόπουλο – άνθρωπο. Κι αφού πήρα την απόφαση να το κάνω, θα γραφτούν μόνο ΑΛΗΘΕΙΕΣ! Αλήθειες άγνωστες, αλήθειες σκληρές, αλήθειες πικρές και για μένα και για άλλους, αλλά ΑΛΗΘΕΙΕΣ!!!». 

Με ζουμί

Εγώ στα καλά λόγια δεν είμαι εύκολος. Οταν, όμως, βλέπω μια τέτοια προσπάθεια κι έναν τέτοιον τρόπο γραφής, τότε λέω «μπράβο». Δεν έχουμε να κάνουμε με μια ξενέρωτη αυτοβιογραφία, με μια «αρπαχτή», σαν κι αυτή που συχνά – πυκνά βγάζουν πρώην αθλητές, και ειδικά στο εξωτερικό.

Εδώ υπάρχει ζουμί. Υπάρχει ψαχνό. Υπάρχει ουσία. Κι εκεί είναι η πραγματική έκπληξη. Ενας πρώην αθληταράς που έχει περάσει στο πίσω μέρος της μνήμης του κόσμου, έρχεται και λέει πράγματα που δεν τα περιμένεις. Και σε υποχρεώνει να διαβάσεις το βιβλίο ακόμα κι αν δεν ξέρεις καν τι είναι μποξ! Αυτό είναι το φοβερό. Οποιος το δει, θα με θυμηθεί.

Μου είπε ο Γιώργος, όταν τελειώσαμε τον καφέ μας, «Θέλω να μου πεις τη γνώμη σου όταν το διαβάσεις και, κυρίως, αυτά που δεν σου άρεσαν». Δεν θα τον πάρω τηλέφωνο. Θα του το πω από την στήλη. Γιώργαρε, όπως εντυπωσίαζες σαν μποξέρ, έτσι έκλεψες την παράσταση και σαν γραφιάς. Συγχαρητήρια από την καρδιά μου, μεγάλε.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

http://iwrite.gr/

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ:

BOXING

• Η παρουσίαση για το βιβλίο του Γιώργου Στεφανόπουλου
• Σε μυεί στην πυγμαχία…
• Ένα καταπληκτικό βιβλίο!
• Πέντε μεγάλες στιγμές από Μοχάμεντ Άλι (video)
• Ο μύθος που λέγεται Κάσιους Κλέι (video)
• O Ρόκι δίπλα στον Μοχάμεντ Αλι...