Παρασκευή 10 Μαΐου 2013

Τάσος Παπαχρήστου

Οι επτά υποψηφιότητες για τους Ολυμπιακούς

Επτά νέα αθλήματα... 

κλείνουν το μάτι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.

Η πρόθεση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής είναι να προσθέσει μόνον ένα απ' αυτά στο αγωνιστικό πρόγραμμα του θεσμού και η ερώτηση που παραμένει προς το παρόν χωρίς απάντηση είναι αν θα αφαιρεθεί και ένα.

Στη συνεδρίαση της επιτροπής ολυμπιακού προγράμματος της ΔΟΕ στη Λωζάννη εξετάστηκαν οι επτά υποψηφιότητες ύστερα από την κατάθεση του σχετικού φακέλου τους.

Πρόκειται για το καράτε (μετέχει στους Μεσογειακούς Αγώνες), το ΓουΣου (άθλημα επίδειξης στο Πεκίνο 2008), το σκουός, το σπορ με πατίνια, η αγωνιστική ορειβασία σε τοίχο, το σερφ με σανίδα χωρίς πανί και τα αθλήματα του μπέιζμπολ και σόφτμπολ που «κόπηκαν» από το πρόγραμμα μετά τους αγώνες της Αθήνας το 2004.

Η επιτροπή θα εισηγηθεί τον ερχόμενο Μάιο στην εκτελεστική επιτροπή της ΔΟΕ το άθλημα της επιλογής της και η οριστική απόφαση θα παρθεί στο Μπουένος Αϊρες τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, όταν και θα αποχωρήσει, μάλιστα, ο πρόεδρος Ζακ Ρογκ.

Εκεί θα έχουμε την ψηφοφορία και την ανακοίνωση του ονόματος της πόλης που θα αναλάβει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.

Οι υποψηφιότητες είναι τρεις: Κωνσταντινούπολη, Μαδρίτη, Τόκιο.

Θυμίζουμε ότι για το 2016 και το Ρίο ντε Τζανέιρο έχουν προστεθεί στο ολυμπιακό πρόγραμμα το γκολφ και το ράγκμπι με ομάδες επτά παικτών.

Τα τελευταία χρόνια η ΔΟΕ έχει καταφέρει να συγκρατήσει τον γιγαντισμό του θεσμού περίπου στους 10.500 αθλητές και αθλήτριες και μοιραία ίσως χρειαστεί να «κόψει» αγωνίσματα από άλλα αθλήματα, προκειμένου να μη παρατηρηθούν υπερβάσεις με τις νέες προσθήκες.

http://www.sentragoal.gr/

ΑρχικήBlogΤάσος Παπαχρήστου

Τάσος Παπαχρήστου

Θέμα τιμής η εύρεση του μεταλλίου για τους Ιάπωνες

Σαράντα τέσσερα χρόνια χρειάστηκε να περάσουν ώστε να κερδίσει και πάλι η Ιαπωνία ένα μετάλλιο στην πυγμαχία σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Και αυτό χάθηκε... Πελώριο το χρονικό διάστημα, αλλά οι Ιάπωνες έχουν την υπομονή στο DNA τους.

Ο 27χρονος Σατόσι Σιμίζου κατέκτησε στο Λονδίνο το περασμένο καλοκαίρι το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία 56 κιλών με σκληρή προσπάθεια. Το 2008 στο Πεκίνο είχε μείνει εκτός συνέχειας από τον πρώτο γύρο και κατόπιν, παρά τις προτάσεις και τις οικονομικές προσφορές να στραφεί στην επαγγελματική πυγμαχία, ο Σατόσι συνέχισε ως ερασιτέχνης ώστε να πάρει τη ρεβάνς στο Λονδίνο. Και τα κατάφερε με τέτοιο τρόπο που προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στο φίλαθλο κοινό της πατρίδας του. Οπως και τώρα, οκτώ μήνες αργότερα. Ο Ιάπωνας πυγμάχος έχασε το μετάλλιό του, αυτό το ιστορικό μετάλλιο. Για την ακρίβεια, κλάπηκε από αγνώστους και η αστυνομία του Τόκιο θεωρεί πλέον θέμα τιμής την εύρεσή του.

Ο Σατόσι ήταν καλεσμένος σε εκδήλωση στο μητροπολιτικό γυμναστήριο της ιαπωνικής πρωτεύουσας και είχε το μετάλλιο μαζί του. Από φόβο ζήτησε από τους υπευθύνους να το ασφαλίσει σε κάποιο χώρο, μέσα σε ένα τσαντάκι, όπως και έγινε. Αγνωστο πώς, όμως, ο άνδρας που τον συνόδεψε και κλείδωσε το δωμάτιο δεν είχε καμιά σχέση με την εκδήλωση και το γυμναστήριο. Το έκλεψε λίγο αργότερα και εξαφανίστηκε από προσώπου γης.

Το αμέσως προηγούμενο μετάλλιο, πάλι ένα χάλκινο, είχε κερδίσει το 1968 στο Μεξικό ο Εϊτζι Μοριόκα, επίσης στην κατηγορία των 56 κιλών. Δεν είναι η πρώτη φορά που εξαφανίζονται ολυμπιακά μετάλλια στην Ιαπωνία. Ο παλαιστής Γιοσικάτσου Γιοσίντα, «χρυσός» νικητής το 1964 στο Τόκιο μάλιστα, το ξέχασε στο βαγόνι τρένου με το οποίο ταξίδευε και ο επίσης παλαιστής Τακάσι Κομπαγιάσι, «χρυσός» νικητής το 1988 στη Σεούλ, το άφησε από αφηρημάδα σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Και οι δυο παλαιστές στάθηκαν όμως τυχεροί, τα μετάλλια βρέθηκαν και παραδόθηκαν σε χρόνο ρεκόρ στους κατόχους του. Το θέμα της κλοπής του μεταλλίου του Σιμίζου αποτέλεσε δεύτερο θέμα του δελτίου ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών της χώρας μετά από μία είδηση σεισμικής δόνησης κοντά στην πολύπαθη περιοχή της Φουκουσίμα. Χαρακτηρίστηκε ως είδηση-σοκ!

http://www.sentragoal.gr

Τάσος Παπαχρήστου

Nα εξοστρακίσει την εσωστρέφεια η ελληνική πάλη

ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Δευτέρα 05 Νοεμβρίου 2012

Τα ταλέντα στο άθλημα της πάλης δεν στερεύουν ποτέ στον τόπο μας.

Τα γεννά η ελληνική περιφέρεια, τα χωριά μας, κυρίως ψηλά στον Βορρά.

Γερά παιδιά, με ροζιασμένα χέρια από τις δουλειές στα χωράφια, με παλάμες που θυμίζουν φτυάρια και με ψυχή.

Πάνω από όλα ψυχή.

Η εισαγωγή αθλητών από την πρώην Σοβιετική Ενωση δεν έφερε απαραίτητα την άνοιξη της πάλης στην Ελλάδα.

Υπό ορισμένες μάλιστα προϋποθέσεις, οι εισαγόμενοι παλαιστές, πιο έτοιμοι ηλικιακά και με μεγαλύτερη πείρα και παραστάσεις, απλά εξαφάνιζαν από τον ορίζοντα τα ελληνικά ταλέντα.

Πολλές διοικήσεις της ΕΟΦΠ απλά ήθελαν πιο γρήγορες διακρίσεις.

Το άκουσμα λοιπόν της είδησης, με αφορμή την τρίτη θέση του Γιάννη Αρζουμανίδη στην κατηγορία των 120 κιλών, ότι το τελευταίο μετάλλιο της χώρας μας σε παγκόσμιο πρωτάθλημα ελευθέρας πάλης ήρθε πριν από 18 χρόνια, προκάλεσε, όχι μόνο σε εμένα αλλά σε πολλούς, μία πελώρια έκπληξη αλλά και χαρά.

Φανταστείτε ότι ο Ηρακλής Δεσκουλίδης, που κέρδισε εκείνο το χάλκινο μετάλλιο το 1991, είναι σήμερα 48 χρόνων, υπαστυνόμος της ΕΛ.ΑΣ. και αρχηγός αποστολής της ομάδας πάλης της αστυνομίας στο πρωτάθλημα ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας που διεξάγεται σήμερα και αύριο στον Αγιο Νικόλαο Κρήτης.

Ωστόσο, αν θέλουμε να είμαστε ιστορικά σωστοί, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι, αν είχε αλλάξει νωρίτερα ο κανονισμός με την απονομή δύο χάλκινων μεταλλίων αντί ενός, όπως ήταν παλαιότερα, δεν θα χρειαζόταν να περιμένουμε τόσα πολλά χρόνια.

Το 1998 ο Καρντάνοφ και το 1999 ο Ξανθόπουλος έμειναν με την 4η θέση εκτός βάθρου νικητών, ενώ ο γίγαντας Αρζουμανίδης πάτησε τώρα το τρίτο σκαλί.

Η ελληνική πάλη πρέπει επιτέλους να βρει το δρόμο της.

Πρέπει να αποκτήσει και πάλι τις αίθουσες προπόνησης που έχασε στο ΟΑΚΑ και το ΣΕΦ. Να αποκαταστήσει τις διεθνείς σχέσεις της και πάνω από όλα να εξοστρακίσει τον μεγάλο της εχθρό, την εσωστρέφεια, που την κατατρώγει σαν σαράκι.

http://www.sentragoal.gr

Ενας νησιώτης πήρε τα βουνά...

Τάσος Παπαχρήστου
Goalnews
12/10/2011

Οι φήμες αποδείχθηκαν τελικά πέρα ως πέρα αληθινές.

Ο Κώστας Κεντέρης, ο πρωταθλητής με τα χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, έθεσε τον εαυτό του εκτός στρατεύματος.

Σε ηλικία 38 ετών και ύστερα από υπηρεσία περίπου 10 χρόνων στις ένοπλες δυνάμεις υπέβαλε την παραίτησή του από το σώμα της Πολεμικής Αεροπορίας.

Ο τίτλος του χρυσού ολυμπιονίκη στα 200 μ. το 2000 στο Σίδνεϊ του είχε προσφέρει ως ανταμοιβή της πολιτείας τον βαθμό του υποσμηναγού.

Μετά την απόφαση του υπουργού Εθνικής Αμυνας Πάνου Μπεγλίτη για την πλήρη αξιοποίηση παλιών ολυμπιονικών που προσελήφθησαν στις ένοπλες δυνάμεις, περίπου 155 στον αριθμό, ο Κώστας Κεντέρης αποφάσισε να μη λάβει το φύλλο πορείας για μία μονάδα αεροπορίας της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Μυτιλήνης, που ουσιαστικά σήμαινε μετάθεση στα λημέρια του, που λέει ο λαός μας.

Υπέβαλε αίτηση παραίτησης επικαλούμενος ως αιτιολογία ότι δεν επιθυμεί, εν καιρώ οικονομικής κρίσης, την επιβάρυνση του Δημοσίου με τις μηνιαίες αποδοχές του.

Ρεαλιστική και συνάμα θαρραλέα πράξη από τον Ελληνα ολυμπιονίκη που, είναι φανερό, πως δεν θέλει να προκαλεί με τις ενέργειές του στην επαγγελματική του ζωή.

Αλλωστε, πάντα υπήρξε άνθρωπος χαμηλών τόνων και υψηλής ευφυΐας, καθότι και πτυχιούχος της ακαδημίας φυσικής αγωγής του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Εχει δημιουργήσει με τη σύζυγό του μια ξενοδοχειακή μονάδα υψηλών προδιαγραφών στην περιοχή Μικρό Πάπιγκο της Ηπείρου.

Αυτός, ένας νησιώτης στην καταγωγή, πήρε τα βουνά

Ισως και να αναγκάστηκε να πάρει τα βουνά θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς.

Μετά τα όσα συνέβησαν το 2004, παραμονές Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, αλλά και τα όσα ακολούθησαν, ο Κώστας Κεντέρης δεν έχει εμφανιστεί ποτέ σε αγώνες στίβου ως θεατής.

Θυμίζουμε ότι από τις ένοπλες δυνάμεις και συγκεκριμένα το Πολεμικό Ναυτικό έχει αποχωρήσει και η χρυσή ολυμπιονίκης του 1992, η Βούλα Πατουλίδου, όταν και αποφάσισε να εκτεθεί στην πολιτική ζωή του τόπου.

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ...ΘΕΛΕΙ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ''ΣΠΙΤΙ'' ΤΟΥ

ΘΕΛΕΙ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ''ΣΠΙΤΙ'' ΤΟΥ

Του Τάσου ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Δεν ξέρω αν το Πανεπιστήμιο Πειραιά θα «βγάλει» ποτέ φοιτητές με γερά μυαλά αλλά, όπως όλα δείχνουν σήμερα, το πιθανότερο είναι να αναδειχθούν φοιτητές με γερά, δυνατά κορμιά.

Βλέπετε, το «Σπίτι της άρσης βαρών», το οποίο χτίστηκε αποκλειστικά για το άθλημα των δυνατών εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, έχει παραδοθεί εδώ και λίγα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και όχι στην ομοσπονδία που γέμισε την Ελλάδα με μπόλικα μετάλλια μέσα σε μια δεκαετία.

Ωστόσο, ακόμα και σήμερα, η αθλητική εγκατάσταση δεν έχει καταστεί δυνατόν να προσφέρει τους χώρους της σε μεγάλο αριθμό φοιτητών.

Λείπουν οι κατάλληλες αίθουσες. Δύσκολα, βλέπετε, μπορεί να παρακολουθήσει πανεπιστημιακά μαθήματα ένας σπουδαστής, ας πούμε στη μεγάλη σάλα των αγώνων με τις κερκίδες.

Θα βαφτίσουν λέγεται αμφιθέατρο το χώρο όπου χιλιάδες φίλαθλοι αποθέωναν τον Πύρρο Δήμα, όρθιοι, για επτά λεπτά στην απονομή μεταλλίων του τελευταίου αγώνα της καριέρας του το 2004.

Για εκείνο δηλαδή το χάλκινο μετάλλιο που φάνταζε σε όλους πιο χρυσό σε λάμψη από τα προηγούμενα τρία που είχε κατακτήσει το 1992 στη Βαρκελώνη, το 1996 στην Ατλάντα και το 2000 στο Σίδνεϊ.

Σήμερα ο Πύρρος Δήμας είναι πρόεδρος της ομοσπονδίας άρσης βαρών αλλά στο χώρο που μεγαλούργησε και είπε αντίο στην πελώρια καριέρα του, αφήνοντας τα αθλητικά του παπούτσια σε μια γωνιά του πλατό, χρειάζεται άδεια για να εισέλθει σήμερα.

Εκεί έχουμε φτάσει. Το «Σπίτι της άρσης βαρών» ανήκει στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά, που ελλείψει χρημάτων δεν έχει καταφέρει να διαμορφώσει κατάλληλα για φοιτητές τους χώρους.

Η Ελλάδα ξόδεψε ένα καράβι χρήματα για την κατασκευή του, αλλά σήμερα λόγω της μετατροπής του από στάδιο σε πανεπιστήμιο απαιτούνται και άλλα κεφάλαια. Οχι λίγα μάλιστα.

Στόχος των πανεπιστημιακών δασκάλων που δεν φέρουν βέβαια καμιά ευθύνη είναι η λειτουργία στο χώρο από τον προσεχή Σεπτέμβριο μεταπτυχιακών προγραμμάτων.

Ωστόσο, παραμένει άγνωστο το αν η πολιτεία θα εξασφαλίσει τα απαραίτητα κονδύλια στις δύσκολες ημέρες που διανύουμε.

Ο κίνδυνος λοιπόν να παραμείνει ορφανό το κλειστό στάδιο από φοιτητές, όπως είναι σήμερα και για τους αθλητές, είναι υπαρκτός.

Δηλαδή δεν θα γεννηθούν εκεί στη Νίκαια ούτε επιστήμονες ούτε πρωταθλητές.

Υπήρξε πριν καιρό συνάντηση γνωριμίας του Πύρρου Δήμα με τον πρύτανη της σχολής.

Αναδημοσίευση από sentragoal.gr

Δεν άφησε ούτε λεπτό...

Δεν άφησε ούτε λεπτό την μπάλα

Τάσος Παπαχρήστου
Goalnews

Βγήκε από τα έγκατα της γης ύστερα από 69 ολόκληρες ημέρες και το δεύτερο πράγμα που έκανε ύστερα από ένα φιλί στη σύζυγό του ήταν να παίξει με περίτεχνο τρόπο με μια μπάλα ποδοσφαίρου.

Ο Φράνκλιν Εράσμος Λόμπος Ραμίρες ήταν ο 27ος, κατά σειρά, ανθρακωρύχος που ανασύρθηκε από 700 μέτρα βάθος από το ορυχείο της Χιλής.

Η δεύτερη σύζυγός του, μια όμορφη και κατά πολύ νεώτερή του γυναίκα, του πρόσφερε αμέσως μια μπάλα δώρο, όπου πάνω της αναγραφόταν η φράση «πάμε με ελπίδες» και αυτός, παρά την απίστευτη περιπέτεια και ταλαιπωρία του, αυθόρμητα, σαν από συνήθεια, αγνόησε τους πάντες, ακόμα και τον πρόεδρο της Χιλής Σεμπαστιάν Πινέιρο και άρχισε να παίζει μαζί της.

Ο Λόμπος, 53 χρόνων σήμερα, υπήρξε ένας από τους καλούς ποδοσφαιριστές της Χιλής στα νιάτα του.

Επαιξε μπάλα για πολλά χρόνια σε αρκετούς συλλόγους Α' και Β' Εθνικής και επιπλέον με την εθνική ομάδα σε προκριματικά παιχνίδια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984.

Μετά το 1995, για να ζήσει την οικογένειά του και τις δύο κόρες του, εργάστηκε ως ταξιτζής και στη συνέχεια ως οδηγός φορτηγού στο ορυχείο, όπου εξελίχθηκε τελικά αίσια αυτή η απίστευτη στα χρονικά ιστορία.

Οταν έγινε γνωστό από τα ΜΜΕ ότι ανάμεσα στους εγκλωβισμένους ανθρακωρύχους βρισκόταν και ένας πρώην ποδοσφαιριστής, τότε ο περίφημος Ισπανός διεθνής άσος της Μπαρτσελόνα Νταβίντ Βίγια απέστειλε αμέσως μια φανέλα της ομάδας του με την υπογραφή του, σε μια πράξη αναγνώρισης του ηρωισμού και της προσπάθειας που κατέβαλαν ο Λόμπος και οι συνάδελφοί του στα βάθη της γης.

Μάλιστα, ένα δοχείο με νερό που κρατούσε φυλαγμένο στο φορτηγάκι του ο Λόμπος ήταν αυτό που κυριολεκτικά βοήθησε τα μέγιστα τις πρώτες δύσκολες ημέρες των ανθρακωρύχων, μέχρι να καταφέρουν να δώσουν σημεία ζωής και να λάβουν βοήθεια.

Οι εικόνες από τη διάσωσή τους ήταν συγκλονιστικές. Η δύναμή τους εντυπωσιακή, απίστευτη, μοναδική.

Ο Φράνκλιν Λόμπος, ξαπλωμένος στο φορείο, στο δρόμο για το νοσοκομείο κρατούσε ακόμα σφιχτά στα χέρια του την μπάλα, δεν την άφησε στα χέρια των νοσοκόμων.

Μόλις νιώσει δυνατός και έτοιμος, θα κάνει οικογενειακώς δωρεάν ένα ταξιδάκι προς την Ισπανία.

Η διοίκηση της Μπαρτσελόνα τον έχει προσκαλέσει επίσημα στη Βαρκελώνη, όπου στο πρόγραμμα της φιλοξενίας του περιλαμβάνεται φυσικά και η επίσκεψή του στο Καμπ Νόου για παιχνίδια της ομάδος του Λιονέλ Μέσι.

Παραμένει, ωστόσο, άγνωστο ακόμα αν θα αποδεχθεί, καθότι είναι φίλος της Μπάρτσα, και μία ανάλογη πρόταση από τη Ρεάλ Μαδρίτης, τον μεγάλο εχθρό των Καταλανών.

Ο ασκός...

Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε...

Τάσος Παπαχρήστου
Goalnews

Στη γωνία, όπως συνηθίζεται να λέγεται στην πυγμαχία, έχει βρεθεί πλέον ο ελληνικός ερασιτεχνικός αθλητισμός και ήδη δέχεται μπαράζ χτυπημάτων πάνω και κάτω από τη ζώνη...

Είναι απλά θέμα χρόνου το νοκ άουτ, δηλαδή το πότε θα επέλθει η κατάρρευσή του ή, λόγω εποχής, η χρεοκοπία του.

Και εξηγούμαστε.

Το φύλλο 161 της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως στο κεφάλαιο Γ' «ρυθμίσεις για θέματα Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού» διορθώνει, ύστερα από έναν χρόνο περίπου, τα κακώς κείμενα του προηγούμενου νόμου για τις υποχρεώσεις των αθλητών που εργάζονται στο Δημόσιο αλλά ταυτόχρονα δυστυχώς ανοίγει και τον ασκό του Αιόλου.

Στο άρθρο 12 η παράγραφος 2 του άρθρου 11 του νόμου 3812/2009 τροποποιείται και επιτρέπει πλέον στους αθλητές μετά τον διορισμό τους στο ελληνικό Δημόσιο να συνεχίζουν την αγωνιστική τους δραστηριότητα εκτός ωραρίου εργασίας.

Και εφόσον είναι ενεργοί αθλητές εθνικών μας ομάδων, δικαιούνται να λαμβάνουν άδειες άνευ αποδοχών προκειμένου να τις χρησιμοποιούν για προπονητικά κάμπινγκ και πολύ περισσότερο για τη συμμετοχή τους σε αγώνες, ιδιαίτερα στο εξωτερικό.

Μέχρι εδώ ας πούμε ότι όλα είναι καλά, ας δεχτούμε τέλος πάντων ότι ο νομοθέτης έχει δίκιο.

Οι τελευταίες δέκα λέξεις στην τροποποίηση της παραγράφου 2 αποτελούν όμως ντιρέκτ χτύπημα στο «πρόσωπο» του αθλητισμού και των αθλητών μας.

«Ο χρόνος της άδειας αυτής δεν αποτελεί χρόνο πραγματικής υπηρεσίας». Με λίγα και πιο κατανοητά λόγια, όποιος αθλητής ή αθλήτρια πάρει δέκα μέρες άδεια προκειμένου να εκπροσωπήσει την Ελλάδα, ας πούμε, σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, όχι μόνον δεν θα πληρωθεί αλλά το διάστημα αυτό δεν θα μετρήσει καν ως συντάξιμος χρόνος.

Απίστευτο κι όμως αληθινό.

Δηλαδή, ένας πρωταθλητής, δημόσιος υπάλληλος στο επάγγελμα, που θα ταξιδέψει το 2012 στο Λονδίνο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ίσως βρεθεί και στο βάθρο των νικητών, θα χάνει μέρες, αντίστοιχες της απουσίας του, από τα χρόνια που προβλέπονται μέχρι να φτάσει στη σύνταξή του.

Ποιος αθλητής θα ζητήσει λοιπόν σήμερα άδεια άνευ αποδοχών από την εργασία του για τις απαραίτητες διπλές προπονήσεις, πρωί απόγευμα, έστω για κάποιο μικρό διάστημα, όταν γνωρίζει ότι θα πρέπει να τις αφαιρέσει από τον συντάξιμο χρόνο;

Οι περισσότεροι αθλητές και αθλήτριες που εργάζονται για το Δημόσιο θα προπονούνται πλέον μία φορά την ημέρα και ως εκ τούτου η ικανότητα ανταγωνισμού με τους αντιπάλους τους θα είναι σαφέστατα μειωμένη.

Χωρίς να αφαιρείται ούτε στο ελάχιστο ο κίνδυνος της... ορφάνιας, της απόσυρσης δηλαδή πολλών πρωταθλητών μας από την ενεργό δράση.

Τα έργα βιτρίνας δεν αντέχουν ...

έγραψε ο Tάσος Παπαχρήστος

Το 2004 η Αθήνα φιλοξένησε με απόλυτη επιτυχία 

τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου μάλιστα προλάβαμε και ξεπεράσαμε στο κυνήγι του χρόνου για την ετοιμότητα τον μοναδικό αντίπαλό μας τότε, τον εαυτό μας...

Και έστω και έτσι τα καταφέραμε περίφημα, ακόμα και στις υποδομές μας.

Δεν αφήσαμε την ευκαιρία να πάει χαμένη, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Το στάδιο Καραϊσκάκη «κλάπηκε» με συνοπτικές διαδικασίες από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και στη συνέχεια μέσω της ΓΓΑ παραχωρήθηκε για 49 χρόνια στον Ολυμπιακό.

Το στάδιο της Νέας Φιλαδέλφειας, που αρχικά περιλαμβανόταν στα ολυμπιακά έργα, κατεδαφίστηκε το 2002 προκειμένου να ασκηθεί μια κάποια πίεση για την ανακατασκευή του, αλλά από τότε παραμένει αλάνα.

Μοναδικό ίσως κέρδος η θέα που απέκτησαν ορισμένες μικρές σε ύψος πολυκατοικίες στις γύρω περιοχές.

Το γήπεδο της Λ. Αλεξάνδρας εκσυγχρονίστηκε από τον Παναθηναικό ώστε οι «πράσινοι» να αποκτήσουν αληθινή έδρα, μέχρι που μετάνιωσαν και επανήλθαν στο ΟΑΚΑ.

Η Ριζούπολη ανακατασκευάστηκε από τον Ολυμπιακό μέχρι να ετοιμαστεί το νέο «Γ. Καραϊσκάκης».

Μια σειρά ακόμα γηπέδων στο Λεκανοπέδιο βελτιώθηκαν ώστε να χρησιμοποιηθούν ως ολυμπιακά προπονητήρια.

Και βέβαια το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας απέκτησε στέγη α λα Καλατράβα, σύγχρονες ανέσεις που του έλειπαν από την πρώτη του κατασκευή το 1982 και πάνω από όλα διεθνές κύρος.

Από το 2004 μέχρι σήμερα πέρασαν μόλις έξι χρόνια.

Μια μικρή διαδρομή στο χρόνο.

Η Ριζούπολη, όμως, θυμίζει και πάλι εκείνα τα παλιά χρόνια όπου η «ελαφρά ταξιαρχία», ο Απόλλων δηλαδή, διέπρεπε στα σαλόνια της Α' Εθνικής, η Νέα Φιλαδέλφεια παραμένει χορταριασμένη αλάνα, όπου ούτε τα πιτσιρίκια δεν μπορούν να κλωτσήσουν εκεί μια μπάλα, ο Παναθηναϊκός περιμένει να ανθήσει ο... Βοτανικός κήπος και το ΟΑΚΑ ελπίζει ότι σύντομα θα μετατραπεί και πάλι σε στάδιο με αποξήρανση της λίμνης που πρόσκαιρα κατασκευάστηκε για τις ανάγκες της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η Αττική υστερεί ακόμα σε γήπεδα ποδοσφαίρου. Αριθμητικά, μα πάνω από όλα ποιοτικά.

Ο ΠΑΟ κουτσά στραβά βρήκε πρόσκαιρη λύση, ο Πανιώνιος βολεύεται, αν δεν καταστρέφει μόνος του το γήπεδό του, όπως και το Περιστέρι, ενώ στη Ριζούπολη κάποιοι ζουν μόνον με τα όνειρά τους.

Και έτσι απομένει η δύσμοιρη η ΑΕΚ να δικαιολογεί δυστυχώς ακόμα και σήμερα την προέλευσή της, ότι δηλαδή παραμένει μία ομάδα της 

προσφυγιάς.

έγραψεο Tάσος Παπαχρήστος

ΠΗΓΗ: 'GOALNEWS'

AΘΛΗΜΑ...το... ου-σου! ΑΠΟ ΤΗ ΚΙΝΑ ΓΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ...

Η Κίνα πιέζει τη ΔΟΕ για το... ου-σου!

γράφει ο Τάσος 
Παπαχρήστου 'GOALNEWS'

Το θέμα που θα προκύψει σύντομα στην επικαιρότητα έχει περισσότερο πολιτικές διαστάσεις παρά αθλητικές και αναμένεται να απασχολήσει έντονα τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή αλλά και το παγκόσμιο αθλητικό κίνημα.
Η Κίνα, μια υπερδύναμη πλέον στον αθλητισμό, θα εκφράσει την επιθυμία -αν και πολύ θα ήθελε να επιβάλει- να? αποκτήσει το πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων και το δικό της παραδοσιακό σπορ, τη πολεμική τέχνη ου-σου.
Ο ισχυρισμός της, στο περιθώριο αθλητικών συνεδρίων, είναι απλός στη σκέψη αλλά επίμονος και συνάμα απαιτητικός. Λέει?
Δεν μπορεί η Ιαπωνία να έχει βάλει από το 1964 στο ολυμπιακό πρόγραμμα το δικό της εθνικό άθλημα, το τζούντο και η Κίνα όχι.
Δεν μπορεί η Ν. Κορέα να έχει συμπεριλάβει από το 2000 το τάε κβον ντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και η Κίνα να παραμένει στη λίστα αναμονής όσον αφορά την υλοποίηση των επιθυμιών της.
Οι Κινέζοι, σε υψηλό κυβερνητικό επίπεδο μάλιστα και ιδιαίτερα μετά την επιτυχία των Αγώνων του Πεκίνου, πιέζουν αφάνταστα τον πρόεδρο της ΔΟΕ, Ζακ Ρογκ, για την είσοδο του ου-σου στο ολυμπιακό πρόγραμμα.
Με λίγα λόγια δεν δέχονται πλέον επ' ουδενί να συνεχίζεται αυτή η παγιωμένη κατάσταση με το τζούντο και το τάε κβον ντο εντός και το ου-σου εκτός?
Στο Πεκίνο το 2008 πολέμησαν με όπλα την ευγένεια και διπλωματία για την αναγνώρισή του ως άθλημα επίδειξης.
Η ΔΟΕ απάντησε με μια σολομώντεια λύση.
Επέτρεψε το παραδοσιακό άθλημα της Κίνας να διεξαχθεί ταυτόχρονα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ως ένα αθλητικό γεγονός όμως, χωρίς να διαθέτει χαρακτήρα επίδειξης.
Οι Κινέζοι δεν παρατάνε τα όπλα.
Ηδη την προσπάθειά της ενισχύουν προπαγανδιστικά δύο μεγάλες μορφές του αθλήματος, διάσημοι από τις ταινίες τους στο Χόλιγουντ, ο Τσάκι Τσαν και ο Τζετ Λι.
Ο Ρογκ, που από την αρχή της θητείας του προσπαθεί για τη μείωση του αριθμού των αθλημάτων και των αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έχει αφήσει να εννοηθεί ότι τόσο το ου-σου όσο και το καράτε θα πρέπει να περιμένουν ακόμα?
πηγη:'GOALNEWS'2-9-2010

...κλείνει το μάτι στο μέλλον...

Η ελληνική άρση βαρών 

κλείνει το μάτι στο μέλλον

  

Τάσος Παπαχρήστου
Goalnews
17/9/2010

Η ελληνική άρση βαρών επιστρέφει από σήμερα στις διεθνείς αγορές.

Οχι βέβαια για δανεισμό, όπως είναι της μόδας, αλλά για παρουσία στα σαλόνια του αθλήματος και πάλι.

Εξαγνισμένη σε ύψιστο βαθμό, ύστερα από τις τρομερές προσπάθειες του νέου της προέδρου Πύρρου Δήμα και μιας ομάδος παλιών συνεργατών, επανεμφανίζεται σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα άρσης βαρών Ανδρών - Γυναικών με μοναδικό στόχο την ανάκαμψη.

Στην Αττάλεια της Τουρκίας ταξίδεψε μια ομάδα ανανεωμένη, σε σχέση με το άμεσο και τόσο στενόχωρο παρελθόν, σε ποσοστό που αγγίζει το 90%.

Κάθε αρχή και δύσκολη λοιπόν. Ετσι δεν ήταν άλλωστε και τα πέτρινα χρόνια του αθλήματος των δυνατών στη δεκαετία του '80;

Κανείς δεν μπορεί να ζητήσει σήμερα από αυτά τα νέα και άπειρα παιδιά μετάλλια και διακρίσεις.

Ο απλός κόσμος απαιτεί όμως στην παρούσα φάση την αποκατάσταση του κύρους του αθλήματος στις ψυχές όλων και την απόκτηση εκ νέου σχέσεων εμπιστοσύνης με τους αθλητές και τις αθλήτριες.

Πολύ περισσότερο σήμερα, όπου λόγω της οικονομικής κρίσης λίγο πολύ όλοι νιώθουμε ότι σηκώνουμε βάρη, οικογενειακά, οικονομικά, δανειοληπτικά.

Ο Πύρρος Δήμας, αναλαμβάνοντας την προεδρία της ομοσπονδίας άρσης βαρών, επέλεξε να σηκώσει όχι μόνο το γάντι της πρόκλησης για το πέρασμα του αθλήματος σε μια άλλη εποχή και διάσταση, αλλά και το σταυρό του μαρτυρίου στο δρόμο προς το δικό του Γολγοθά.

Με προσωπικό ρίσκο και εν γνώσει των συνεπειών της απόφασής του θέλησε να προχωρήσει με κάθε θυσία προς τα εμπρός και να δημιουργήσει με την εμπειρία της ομοσπονδίας και βέβαια του ομοσπονδιακού προπονητή Βαλέριου Λεωνίδη μια νέα ομάδα.

Δυνατά παιδιά διαθέτει η Ελλάδα. Πάντα είχε άλλωστε. Μια βόλτα, κυρίως στην ελληνική περιφέρεια μπορεί να πείσει οποιονδήποτε αμφισβητία διαμένει σε μεγάλο αστικό κέντρο.

Χρειάζεται όμως υπομονή και χρόνο. Η άρση βαρών δεν μπορεί να δημιουργήσει πρωταθλητές από τη μια μέρα στην άλλη.

Τα βάρη είναι πολλά, οι μπάρες συνήθως ασήκωτες.

Η ελληνική άρση βαρών, αυτές τις ημέρες στην Τουρκία, απλά απευθύνει την καλημέρα της και κλείνει το μάτι στο μέλλον.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ

Οι Βρετανοί θέλουν να αλλάξουν το μαραθώνιοΗ ελληνική άρση βαρών κλείνει το μάτι στο μέλλονΟ ελληνικός αθλητισμός ανθίσταται στα προβλήματα της χώραςΗ βιτρίνα της ελληνικής πάλης«Χρυσοί» παντούΗ Κίνα πιέζει τη ΔΟΕ για το... ου-σου!Εχουμε έρθει πιο κοντάΗ λεπτομέρεια που έκανε τη διαφοράH... ξηρασία έχει πλήξει και τον στίβοΤον ψάχνουν οι «ιπτάμενοι»...Τα έργα βιτρίνας δεν αντέχουνΜε μπλουζάκι του ΝαδάλΗ απήχηση του street ballΗ Σερβία δεν αντέχει να χάνει από την ΕλλάδαΜια 17χρονη Ιορδανή γράφει ιστορίαΗ διαφορετικότητα των Ολυμπιακών Αγώνων ΝέωνΣτους αγώνες κολύμβησης χωρίς μαγιόΟι Γάλλοι εξελίσσονται σε υπερδύναμηΤο «μονό μπάσκετ» στους Ολυμπιακούς ΝέωνΟύτε ένας Ελληνας της προκοπής?...Το ΕΣΚΑΝ υπολειτουργεί από τον ΜάιοΟι Ελληνες τραβούν καλά «κουπί»Το ψυχολογικό βάρος του «ανίκητου»Σε Ιταλό το πρώτο ολυμπιακό εισιτήριοΚόντρες με αποκλειστικό σκοπό το χρήμαΟ ελληνικός αθλητισμός σε τούνελ χωρίς καν έξοδο κινδύνουΗ Μέρλιν Οτι και οι κόρες τηςΤο χειρότερο «δώρο»Οι κόποι έξι μηνών «σβήστηκαν» από μία άκυρη εκκίνησηΗ απογοήτευση των Ευρωπαίων αθλητώνΚάθε προσφορά δόξας δεκτήΗ ιστορία... μιας περικεφαλαίας!Το κρίκετ πάνω από το ΜουντιάλΔεν ξυρίζεται καλά καλάΜια σπουδαία αθλητική κληρονομιάΚατέκτησε επιτέλους την ΕλλάδαΛαμπρά αστέρια σε κατασκότεινο ουρανόΚάθε έλεγχος ντόπινγκ κοστίζει ακριβάEνα γκολ, βρε αδελφέΟ εθνικός ύμνος που δεν έχει στίχουςΕσπασε την κυριαρχία του ΠανελλήνιουΣυμμαχία στα 100 μ. για χρήμα και δόξαΗ ιστορία (της κλοπής) επαναλαμβάνεται...Ποδοσφαιρομανία επικρατεί παντούΔυσφορία και χαμόγελαΟ κεμπαμπτζής που θέλει να τρέξει με τον ΜπολτΔιέξοδος σε δύσκολους καιρούςΔείχνει ένα νέο πρόσωποΣτα χνάρια των ΑνατολικογερμανώνΜια άγνωστη ιστορία της ΕθνικήςΟι επιταγές παραμένουν λευκές...Χωρίς πρόγραμμα, στόχους και όνειραΠροέχει η επανεμφάνισή τηςΤο τάε κβον ντο κρατά ψηλά τη σημαίαΧάνονται οι Μεσογειακοί Αγώνες«Ασφαλής πόλη» στους Χειμερινούς του 2014Τον λένε ΟυσέινΝα μην πάρει ποτέ τους Ολυμπιακούς Αγώνες  Στρυχνίνη, καφεΐνη, κοκαΐνη και μπράντι...Οι Ελληνες είχαν πληρώσει τη χλιδή του Παγκοσμίου του 1997